Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

menschheid mogelijk, want het gericht had dan het laatste woord. De gekruisigde moest opstaan.

Hoe wordt nu het gericht op den plaatsvervanger gelegd? 't Is eene straf van boven af en niet in de empirische werkelijkheid zelve gegeven, 't Kan dus slechts onmiddellijk aan den Plaatsvervanger voltrokken worden. Als een Deus ex machinx valt het uit den Hemel plotseling op Hem. En, omdat eene eeuwige straf niet te rijmen valt met het eeuwige Zoonschap van den Middelaar, denkt men zich dat Zoonschap liever niet persoonlijk, maar als „goddelijke natuur". Ook moet men zijn toevlucht nemen tot intensief lijden van de eeuwige straf door Christus, om het bezwaar te ontgaan, hoe de eeuwige verdoemenis in eenige uren geleden kan worden.

Het wezen der verzoening bestaat dus volgens die orthodoxie in het plaatsvervangend straftijden. De gemeenschap met God is maar een aanhangsel, de opstanding staat niet in organisch verband met het kruis.

Nu vordert de wet naast straf ook actieve gehoorzaamheid. Maar na het straf lijden is de verzoening er toch en, zij het dan ook als aanhangsel er van, de gemeenschap met God. Waartoe dan nog plaatsvervangende actieve gehoorzaamheid? Wat Melanchton zei: ;,de wet verplicht den mensch öf tot gehoorzaamheid öf tot straf" slaat niet op de nieuwe gehoorzaamheid der verzoenden, maar op de oorspronkelijke gehoorzaamheid, die, ware ze betoond, het plaatsver-

Sluiten