Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

houden, wat zou er dan voor een mensch een schrale troost overblijven. Wat waarde hebben de bloemen en kransen, die op de doodenbaar worden gelegd voor het zielloos lichaam, dat er* onder ligt? Meermalen, als ik ze zie, denk ik aan de versregels van Vader Vondel:

,,Wat baat al dat gelover? „Die staatsie gaat haast over!"

Gelooft mij, kinderen, als men op mijn leeftijd gekomen is, dan heeft men behoefte aan meer troost dan die van een stuk of wat prijzende woorden en misschien een handvol bloemen op je graf.

Ik voor mij dank tenminste God, dat Hij mij iets anders gegeven heeft, en dat ik leven mag in de blijde zekerheid, dat ik eenmaal gaan zal naar het land van den Eeuwigen Zomer.

„Maar kómt, kinderen, de avond is voorbij; één dag in ons korte leven is weer afgeteld.

Coba, geef jij op wat ons avondlied zal zijn".

„Laat het grootvaders lievelingslied wezen", zei Coba, terwijl zij zich voor het orgel plaatste, en zacht en stemmig ruischten door de kamer de woorden van Gezang 263:

Onze God heeft voor de zijnen Ginds een ruste weggeleid; 't Sabbatslicht der Eeuwigheid Blijft het vreemdelingsoor d beschijnen, Dat nog van de Godsstad scheidt.

Vrij ga door den tijd verloren, Wat hier, voor een tijd ontstaan, Bloesems afwierp op mijn paan;

Sluiten