Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Maar vooral ook, het is niet waar, dat een verloving en later een huwelijk zuiver een particuliere zaak is tusschen twee jonge menschen, waar niemand dan zij zelf mee te maken hebben. In die beschouwing gaat het weer om een van de duidelijke symptomen van het funeste individualisme, dat velen in onzen tijd huldigen, maar dat zoo door en door on-bijbelsch is.

Natuurlijk, daar is een zeer individueele, liever persoonlijke zijde aan. Tenslotte moeten die twee voor Gods aangezicht weten, dat zij bijeen hooren, ook al zouden, wie ook, in hun omgeving, zelfs hun ouders, het zich niet in kunnen denken en op grond daarvan het moeten ontraden.

Maar daarom gaat het toch niettemin in een huwelijk, en dus ook in een verloving reeds, om een zaak, die stellig óók het gezin en de familie raakt. Door de verloving wordt men in het andere gezin en de andere familiekring opgenomen. En het spreekt dus van zelf, dat ouders in die verloving een woord mee hebben te spreken.

Trouwens, ook voor de toekomst is dat overleg met en die bewilliging van de ouders van het grootste belang. Men moet maar eens in z'n omgeving rond zien of anders de gevallen van een bureau voor huwehjksmoeihjkheden nagaan en het zal u oogenblikkelijk opvallen, hoe een zeer groot percentage ongelukkige huwelijken samenhangt met verwikkelingen in de familie, die vaak eraan te wijten zijn, dat bij de huwelijkskeus het overleg met de familie ontbrak.

Vóór den trouwdag kunnen sommige jonge menschen dan nog meenen, dat men samen gelukkig kan zijn, ook al is men om zijn keuze met de ouders gebrouilleerd. Maar als men eenmaal gehuwd is, blijkt het heel spoedig anders. Het bloed kruipt dan licht, waar het niet gaan kan. En straks komen de botsingen, waardoor zoo menig jong huwelijk reeds schipbreuk geleden heeft. En hoe kan het ook anders? Niemand minder dan God zelf is het, die het familieverband in het leven riep. En wie in brutaal individualisme dat niet respecteert, moet daar noodwendig de droeve gevolgen van ondergaan.

Natuurlijk aan den anderen kant zullen de ouders dan ook niet minder consciëntieus te werk moeten gaan. Zoo heel licht kan, vooral als het eenigste kinderen betreft, het ouderlijk egoïsme een gevaarlijke rol spelen. Men heeft bezwaren tegen de keus. Maar feitelijk is het, dat men zijn zoon of zijn dochter liever niet afstaat. Of ook men heeft zich uit wat voor oogpunt dan ook, bepaalde idealen voor de toekomst van zijn kinderen met betrekking tot het huwelijk gevormd. En nu klopt de werkelijkheid daar niet op en daarom zou men het tegen willen houden.

Maar oudïrs, die werkelijk hef de voor hun kinderen hebben, zullen toch ook

Sluiten