Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

In 't maatschappelijke leven botst het onverschrokken, vooruitstrevend radicalisme tegen 't angstvallig, benepen conservatisme. In de wetenschap worden oude onderstellingen telkens omvergeworpen en weggestooten door nieuwe theorieën. En op 't erf der kunst staan de jongeren, de „onafhankelijken" met hunne moderne opvattingen tegenover de ouderen, die meer conventioneele beschouwingen huldigen.

Dat conflict treffen wij ook aan op 't terrein van het godsdienstig en kerkelijk leven.

Daar zijn godsdienstige menschen, die alleen het oude, overgeleverde, traditioneele kunnen waardeeren. Zij zweren bij de oude vormen, lezen gaarne in de oude schrijvers, betreden bij voorkeur oude paden. Tegenover hen staan anderen, die ook godsdienstig zijn, maar die, wat ze innerlijk beleven, willen uitdrukken in eigen, nieuwe vormen. Zij voelen het overgeleverde min of meer als een zware keten, die zij achter zich aan sleepen moeten, die hen hindert bij 't opstijgen, en waarvan zij zich daarom willen ontdoen.

Zij willen alleen luisteren naar een nieuwe boodschap, zij hechten uitsluitend waarde aan nieuwe gedachten, zij ijveren voor een nieuwe religie. Zij hebben diepe minachting voor de oude, platgetrapte wegen en zoeken bij voorkeur naar nieuwe banen.

Door deze geesteshouding komen zij telkens in botsing met die eerstgenoemden. Zoo hebben wij ook hier den strijd, de antithese tusschen 't oude en het nieuwe.

Nu is het — naar 't woord van den Heiland — een eigenschap van eiken leerling van 't Koninkrijk der hemelen,

Sluiten