is toegevoegd aan uw favorieten.

Oud=modernen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Met een driftig persoon is gedachtewisseling niet mak* kelik. Vier, vijf maal snauwt deze spreker*op*papier, dat de Katholiek van 't modernisme «niets verstaat»; en na onze stelling in brand geschoten te hebben, breekt hij wanhopig de brug af, door aan 't eind ons optreden verdacht te maken als een methode van stelselmatig «bedriegen en mis* leiden». Hoe kunnen wij iemand antwoorden, die 't ver* trouwen in ons woord zo bedreigt? We zullen eenvoudig vurige kolen verzamelen op zijn hoofd, al is daarmee niet de vraag vooruitgelopen, inhoever het aan hitte nog tekort komt.

«Brutaalweg» beweren hoort de oudhoogleraar me, dat de vervanging van 't geweten door 't gevoel de moderne kenmerkt. Gelukkig kan ik hem geruststellen, want een begrijpelike, maar pijnlike drukfout heeft het woord ver* vaging verdrongen voor het gewoner vervanging. Kende hij ons anders dan uit karikaturen, hij zou weten, hoe wij Katholieken ook de laatsten zijn om een mens het geweten te ontzeggen, waarop wij immers alleen beroep kunnen doen, wanneer, zoals bij deze professor, de denkbeelden over onze Kerk door allerlei spookbeelden zijn vervalst. Juist de eerlikheid, die, wanneer me deze persoonlike op* merking vergeven wordt, op zijn gezicht geschreven staat als het Rooms karakter op de Utrechtse dom, juist die eer* likheid maakt hem vatbaar voor zo'n verontwaardiging tegenover het Babel, dat hij in Rome meent te moeten zien. Hij noemt Pater Vogels' pleidooi voor het geweten «be* lachelijk en ergerlijk gedraai», maar misschien is 't hem voorlopig onbekend, hoe 't gewetensonderzoek bepaald de grondslag van 't geestelik leven bij Jezuïeten vormt. En evenmin als de democratie uitsluitend eigendom zou wezen van de socialisten, omdat zij alleen bij de absolute demo* cratie zweren — wat trouwens, als ieder uiterste, licht in 't tegendeel omslaat —, evenmin is 't geweten monopolie van de Protestanten, omdat zij, wanneer ze consequent willen zijn als de radikaalste modernen, geen andere norm erken* nen. Integendeel kan een beginsel, krachtens de natuurlike