is toegevoegd aan uw favorieten.

Oud=modernen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

woord uiterlik geloof daarmee voor louter schijn verklaard.

Van onze kant dienen wij de opvatting, ons door Prof. C. toegeschreven, beslist af te wijzen, alsof een ziel, die buiten de volle zon van de Kerk gebleven is, «niets van God» in zich zou hebben. Dit is een fabel zo goed als de mening, dat Rome niet het doopsel van ketters laat gelden. Waar moet «dat volstrekte onvermogen om in alle niet*roomsche geestesbewegingen iets van geesielijke stuw* kracht, machtige motieven van zieleleven te vinden» bij ons principieel op steunen? Vergeet de schrijver hierbij niet het gezegde, dat hij nog wel de moeite neemt tegen te spreken: alle wegen leiden naar Rome ? Dat spreekwoord zou hoegenaamd geen zin hebben, lag de Kerk niet in 't ver* lengde van elke positieve beschouwing. De voornaamste karaktertrek van onze leer is juist, dat wij voor de genade overal aanknopingspunten in de natuur aannemen, dat wij een natuurlike openbaring, een redelike Godskennis, een «anima naturaliter christiana» aan de Verlossing laten vooraf* gaan. Prakties genomen, is een mens, die in 't Christelik Westen opgroeit, trouwens ondenkbaar zonder enige invloed of indruk tenminste van 't Evangelie, zodat iedereen onge* merkt het zijne van het Katholicisme meekrijgt. Bekeerlingen staan daarom achteraf verbaasd over de stille voorbereiding, door de genade in hun hele leven, hoe vèr schijnbaar ook van de Kerk af, bewerkt; en uitdrukkelik zegt Benson 't bij ondervinding Newman na, dat een Protestant, die Katho* liek wordt, zijn werkelike ervaringen van Gods leiding volstrekt niet hoeft te verloochenen.

De verhouding van de rede tot het geloof is zo'n ont* zettend diep mysterie of, wat een moderne noemt, zo'n geweldig zwaar probleem, dat de professor er zich onmo* gelik van afmaken kan met deze slordige formulering «Voor den echt*roomse blijft er van verstandelijk inzicht in geloofszaken bitter weinig over». Uiteraard betekent ge* loven geen rationalisties begrip, al dient het toch een ra*