Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Christendom in Armenië.

Beschouwt men de Armeensche kwestie van politiek standpunt dan ziet men al heel spoedig, dat politiek uitsluitend door nationale zelfzucht wordt gedicteerd. Zoolang het eigenbelang er door gediend werd, heeft men voor Armenië gedaan wat men kon.

Toen het echter bleek, dat een samengaan met de vervolgers van Armenië grooter voordeden zou opleveren, keerde men het blaadje om en liet deze ongelukkige natie weer in den steek — niettegenstaande alle beloften en overeenkomsten, niettegenstaande het geproclameerde recht der kleine naties.

Men kan de Armeensche kwestie echter ook nog van een ander standpunt uit beschouwen: n.1. van uit het standpunt van het Koninkrijk Gods. Wat beteekent deze catastrophe van een christelijk volk in het Oosten voor de zaak van het Christendom daarginds, voor den bouw van het Koninkrijk Gods.

Op den eersten aanblik schijnt het Christendom zware verliezen te hebben geleden. Het aantal Christenen is millioenen kleiner geworden, in Aziatisch Turkije is het Christendom zoo goed als verdwenen. De overlevenden bevinden zich in de verstrooiing, niemand weet, wat uit hen zal worden. Hun kerkelijk leven, hunne christelijke scholen zijn gedesorganiseerd — ja vernietigd. Dit leidt tot innerlijken teruggang. Aan den vaderlandschen bodem ontworteld, hebben zij jaren lang in de woestijn geleefd of ze hebben hier en daar rond gezworven; in elk opzicht heeft het hun aan geestelijke verzorging ontbroken. Dit alles heeft natuurlijk geleid tot geestelijken en zedelijken teruggang. Het getal dergenen die innerlijk gebroken zijn, der vertwijfelden aan God en menschen, der verbitterden is legio. De zwaarste slag, die de Islam het Christendom heeft toegebracht, ligt niet in het feit, dat het aantal Christenen jn het Oosten zoo

Sluiten