Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

kringen die het dramatiseeren van Bijbelverhalen geheel misplaatst achten en hen veroordeelen die niet aarzelen dit te ondernemen. „Gij ontwijdt het Bijbelverhaal met uw dramatiseeren" zoo hoor ik Blij toevoegen. Niet de actie, die daarin plaats heeft is het voornaamste niet de woorden, die daarin gesproken worden, maar de geest, de gezindheid, de stemming, het gevoel dat daar achter ligt, maakt de beteekenis er van uit en dat alles kunt gij alleen in een vertelling of liever in een behandeling van het verhaal aan de kinderen doen gevoelen en tot de kinderen doen spreken. Hiertegenover zou ik willen opmerken: Het verwijt van ontwijding van het Bijbelverhaal zou ik alleen kunnen aanvaarden indien ik mij niet beperkte tot die verhalen, welke voor dramatiseering geschikt zijn, indien ik b.v. Jezus ten tooneele voerde en een van de kinderen de rol van Jezus gaf, maar, zooals ik reeds zeide, dit meen ik niet te mogen doen. Het dramatiseeren sluit de behandeling van het verhaal niet uit en evenmin het doen spreken van de gevoelens, die aan de actie ten grondslag

liggen. Bovendien doet — naar het oordeel van verschillende psychologen — de uitdrukking van een gevoel dit gevoel in kracht toenemen. Zoo zegt Münsterberg in zijn werk „Grundzüge der Psychotechnik" dat er een wisselwerking bestaat tusschen handeling en gevoel. Bewegingen van teederheid versterken het teedere gevoel. Deze wisselwerking tusschen handeling en gevoel is niet beperkt tot groote bewegingen, maar geldt b.v. ook voor de toon der stem. Indien wij de meening van Münsterberg tot de onze maken, mogen wij dus tot de conclusie komen, dat de uiting in gebaar en woord van het berouw van den Verloren Zoon en de liefdevolle vergeving van den Vader, zooals deze eveneens in gebaar en woord tot uiting komt, het medevoelen van berouw en vergevingsgezindheid sterker maakt dan bij het stille luisteren mogelijk is.

Nog een voorbeeld:

De hulp, die de Barmhartige Samaritaan de gewonde man biedt, zal krachtiger beleefd worden, bij het dramatiseeren dan bij het luisteren alleen, omdat, naar wij mogen aannemen, de

Sluiten