Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zonder zieleschade van mijn kinderen, zendeling te zijn in onze Hollandsche gemeente.

De CONSEQUENTIE van dit mijn schrijven aanvaard ik. Wachten is voor mij zonde. Van dat me de oogen open gingen, vanaf den datum, dat ik m'n kind wegstuurde, zie ik uit naar een betrekking of een werk in de nabijheid van een school, waarbij ik m'n kind kan thuis houdep. Lukt me dat niet, dan zal ik, zoo de bovengenoemde oplossing nog niet gekomen is, over 4 jaar, tijdens m'n verlof al m'n best doen in Holland een plaatsje te vinden. Blijf ik bij m'n kinderen, zoo blijf ik in de Zending; stuur ik mijn kinderen stuk voor stuk weg, zoo wordt ik van ZIELEN BEHOUDER, ZIELENVERr ER VER. Niet als kreupele of invalide, maar als vol Zendeling verlaat(dïm\ik/met m'n vrouw, niet de Zending, maar wel Uw werk, dat mij zeer, zeer lief is, waar ik met hart en ziel in sta; maar wat 't zwaarste is, moet hier 't zwaarste wegen- IK KAN NIET ANDERS, kome wat komt, God helpe ons. Marchandeeren met dergelijke zielevraagstukken kan ik niet.

Deze „OPEN BRIEF" gaat als bijlage bij de notulen van de Juliconferentie van Zendelingen in Deli; en als zoodanig ook naar den Zendingsconsul. En omdat 't me heilige ernst is, en omdat ik 't niét anders in KAN zien, dan dat elk jaar uitstel een jaar langer lijden beteekent voor zoovele BB. en ZZ., die ik lief heb, daarom zal ik aan dit schrijven zooveel mogelijk publiciteit geven, zoowel in Indië als in Holland, opdat de geheele vaderlandsche Christenheid, die haar zendelingen uitstuurt en voor hen zorgt, wete, waardoor, volgens mijn inzicht, de zegen wordt tegengehouden. Dat ik op deze wijze, door publicatie, de vinger leg op de wonde plek, zal mij door U zeer kwalijk worden genomen, ik weet het. Maar 't is voor mij, mijne HH. een heilig MOETEN, ik, die steeds zooveel aan U te danken heb gehad, ook tijdens m'n ziekte, die nooit zonder Uw voorkennis iets beging, zelfs m'n jaarverslagen niet daar familie of kennissen wou sturen zonder

Sluiten