Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

a. wat de edelste zonen der RoomschKatholieke Kerk bedoelen en beoogen;

b. welke houding het officiëele gezag dier Kerk tegenover hen aanneemt;

terwijl ik dan aan uw gezond verstand, of liever aan uw geweten overlaat, om te beoordeelen of ik — ja dan heen — het recht had boven deze regelen dezen titel te plaatsen: Rome door zichzelf veroordeeld.

* * *

In Italië, en tot ver over de grenzen, zal ieder beschaafd mensch van eenige ontwikkeling u weten te zeggen wie Fogazarro was, de man die zooveel van zich deed spreken, in letterkundige zoowel als in kerkelijke kringen, tegen het einde der 19de en in het begin der 20ste eeuw. Fijne geest; nobel karakter; echt vrome natuur.

Met Protestantsche neigingen?

Absoluut niet. Voor geen geld van de wereld zou hij zich Protestant hebben willen noemen, al zocht hij gaarne den omgang met eminente mannen als Prof. R. Allier en Prof. A. Sabatier, mijn geëerde leermeesters, die het eerst vol lof over hem tot mij spraken. Zijn Kerk had hij lief, met al haar fouten en gebreken. Die Kerk verlaten, was in zijn oog een onvergeeflijke fout, door niets meer te herstellen. Zijn zienswijze in deze zal u duidelijk worden, als ge luistert naar deze woorden van Renedetto, den held van zijn tendenz-roman „De Heilige," *) die een groep jongelieden aldus toespreekt: „ .... De Kerk is een werkplaats van vrijheid, aldoor in werking, efl God beveelt u in de Kerk te blijven, in de Kerk te werken, in de Kerk te zijn bronnen van levend water....

Welk geloof is het uwe, zoo vervolgt hij dan, indien gij er van spreekt uit de Kerk te gaan, omdat zekere leerstellingen harer

*) Van De Heilige zijn de laatste exx. in „Geloof en Vrijheid" verkrijgbaar, ad f 2.50 ingenaaid en f 3.50 gebonden.

Sluiten