Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

of gewelddadig optreden om 'het recht, al of niet tót het recht behoort; en voorwaar recht zou geen recht zijn, indien het dit niet toestond, ja eischte. 'tGaat hier bovenal om de vraag, of, als een overheid krachtens haar verantwoordelijke opvatting tot den oorlog zich geroepen ziet, iemand, die onder deze overheid leeft particulier bevoegd zou zijn, zich hier te onttrekken. En dan luidt het antwoord: neen. Wie tegen het oorlogvoeren zelf, of ook tegen de motieven van „een" oorlog bezwaar heeft, bewandele den geordenden weg om zijn bezwaren kenbaar te maken, dan moet de overheid bewerkt.— Het optreden der dienstweigeraars is in 't wezen der zaak zelf geen reformatorisch, maar een revolutionair optreden.

Men versta dus wel, dat de dienstweigeraar zijn optreden niet kan goed vinden door zich op Christus te beroepen, dit bleek ons boven; noch door zich socWistisch te heeten. Want afgedacht van de bezwaren tegen het socialisme zelf, is door de voormannen van het socialisme in den laatsten tijd de diensfweigering veroordeeld. Men vergete dit laatste toch niet. Het is misschien niet ondienstig, nog eens terdege er aan te herinneren, dat Mr. Troelstra in eigen persoon heeft verklaard (in zijn bovengenoemd boek) dat als hij om onze neutraliteit „goed en bloed wil geven," hij dat kan doen „als vriend van den vrede, als internationalist, en als socialist r"— . . . omdat de socialist vóór alles sociaal gevoeld, en bij de vervulling van plichten, die lijf en leven kunnen vragen en het gansche volk, dus ook hem en den zijnen ten goede komen, geen klaplooper wil zijn op anderen"— Aldus de heer Troelstra. Alleen op anarchistisch standpunt kan de dienstweigeraar schutse zoeken.

Om de pil te vergulden, noemt de dienstweigeraar zich dan vaak „chnstelijk-anarchistisch." Maar dat gaat niet Er is niets christelijks in. Christus naar de Schriften, zoo zagen we leert het met. De krijgsdienst, als element in het leven van den'staaf naar ordening der overheid, gedragen door de nationale idee is nergens en nooit in de H. Schrift veroordeeld, maar steeds erkend als te hebben volle recht en reden van bestaan.

Het c/rr&tó#*-anarchisme, is niets anders dan zuivere anarchie welke zich dekt, uit gevoels- en gemoeds- overwegingen, zonder de problemen van het recht te hebben doorgedacht, met den chnstehjken naam. Maar het doet dit gansch ongeoorloofd En het anarchisme in dit systeem is in 't wezen der zaak door en door egoïsme; te afkeurenswaardiger, omdat door zulk een Practnk als die van den dienstweigeraar anderen moeten blotfti gesteld aan wat de dienstweigeraar zoo ongehoord verschrikkelijk en „onmenschelijk" vindt.

Sluiten