Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

illusies één voor één. Langen tijd schrikte Mevr. Peyrat terug voor een openlijke herroeping. Om uit de Roomsch-Katholieke Kerk te gaan, zou zij hebben willen1 wachten tot zij er uit gejaagd werd, zulks temeer wijl zij hoopte er nog iets goeds te kunnen doen.

Zeer zeker zal haar doortocht door de RoomschKatholieke Kerk niet zonder nut geweest zijn, indien haar „Terre des vivants" („Het land der levenden") er, dank zij het goedkeurend voorwoord, dat Mgr. Perraud, bisschop van Autun en lid van de Académie fraïicaise, zoo vriendelijk was in haar boek te plaatsen, veel lezers in die kerk gevonden heeft.

Maar Mevr. Peyrat was te rechtschapen om zich zonder voorbehoud aan te passen aan een toestand, waaronder haar oprechtheid kon lijden. Den 2en April 1890 brak onze zuster definitief met Rome en vroeg aan de Luthersche Kerk een schuilplaats en een toevlucht, waarvan zij niet lang zou genieten. Nog geen jaar daarna, den 8en Februari 1891, in den ouderdom van zeven en vijftig jaren, opende God haar de poorten van het „Land der levenden" en veranderde voor haar in aanschouwen het geloof, dat zij toch nimmer had opgehouden te bewaren en te vermeerderen, ondanks alle wisselingen van een gedachtenleven, dat „steeds naar eeuwige waarheden zocht."

De geschiedenis van Mevr. Peyrat kan, naar wij gelooven, tot waarschuwing en voorbeeld dienen. Er zijn in de Protestantsche kringen zielen, die een crisis doormaken niet veel verschillende van die, welke onze zuster zoozeer heeft doen lijden. Het schijnt haar soms toe, dat geen enkele Protestantsche Kerk aan al haar behoeften kan beantwoorden: zij smachten naar eenheid; zij denken met heimwee terug naar het gezag, dat

*