Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hadden tezamen geleefd in het beloofde land, en Jakob wilde wederom met haar vereenigd worden in den dood.

Hun beider doorzetten in het streven om God te dienen, had hun alles gegeven. Zij waren één geworden, en zouden voor eeuwig één blijven. Zij hadden hun les geleerd en wisten, dat God en Liefde één-en-hetzelfde zijn.

Het laatste woord van Jakob is geweest (Gen. 49 : 29 en v.) : „Ik word verzameld tot mijn volk. Begraaft mij .... in de spelonk .... die Abraham . . . gekocht heeft.... daar heb ik Lea begraven."

De schrijver is diep overtuigd, dat Mozes dit leven van Jakob niet zoo uitvoerig zou hebben beschreven, wanneer hij daarin niet tevens gezien had eene diep menschelijke waarheid, en een beeld der toekomst.

In dit leven ziet Mozes — als visionair — de karakteristiek van de rassen, die zich uit Jakob's nakomelingen zullen ontwikkelen, en die later, afgescheiden van elkaar, Europa zullen bevolken. Maar ook ziet hij daarin den geestelijken groei, de ontplooiing en de gradueele bewustwording tot hooger geestelijkheid, die de menschheid in den loop der tijden zal doormaken.

Hij heeft ons als het ware een sleutel gegeven om intellectueel die diverse stadia te kunnen begrijpen.

Die strijd tusschen Materialisme en Geest in Jakob is op grooter schaal herhaald in zijn nakomelingen in Palestina. En zooals wij zullen zien later op nog grooter schaal en sinds 2000 jaren in de volkeren van Europa.

De ontwikkeling van Geest hield steeds gelijken tred met de ontwikkeling van het Tegenovergestelde (Satan).

Het onkruid is met het koren opgegroeid.

In onze merkwaardige tijden slaat de balans over, en wordt het onkruid verzameld en verbrand.

DeGeschiedenis van hetKaukasische ras is in precies dezelfde twaalf platformen te verdeelen.

En dat daardoor de verloren stammen Israëls wederom gevonden zijn, schijnt aan geen twijfel onderhevig.

De Identificatie is van een vitaal belang voor de Wereld.

Sluiten