Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

eelere opvatting Gods, het Geluk, dat hun beloofd was, zouden zij nooit vergeten, de groote Belofte.

De afstand van Assyrië en Babyion tot benoorden de Kaukasus is ongeveer even groot, als die van Amsterdam naar Parijs of Berlijn. En de verloren stammen hadden verscheidene honderden jaren den tijd om zich uit te breiden, eer zij zouden gaan „Volksverhuizen". In de dagen dat het proces begon te eindigen van het dienen van vreemde goden, in de dagen, dat de spiritueele tendens in die volkeren weer de overhand begon te krijgen en bovenkwam en het verlangen machtig werd naar de schoonheden van het hun bij overlevering bekende Beloofde Land, begonnen zij, diehetmeestopenwaren voor die feitelijk hoogere aandrift, te „trekken" om dat land van Belofte te vinden, en om dat Koninkrijk te stichten, dat zon zijn: HetBeloofde Gods koninkrijk van den Steen, en zij die het eerst onder weg gingen, noemden zich Phailten, Waelten, Gaelten of

Kelten

Zij, de Kelten, behooren tot het verloren Israël en zouden den Grondslag vormen van de Bevolking van Europa en dit was de drijfveer van de verhuizing der „Voortrekkers".

De naam van „de mannen van den steen" vinden wij nog overal terug in Europa, b.v. in Wales, Gallië, Westphalen, Phaillanders (Vlaanderen-Flanders) en ook in Nederland als b. v. in Waal, Walcheren, Terschelling (Ish-, het Hebreeuwsche woord voor Man, Mensen; Ish-gael-ing) enz.

BERIYTH

Het Hebreeuwsche woord Beriyth is weer een van die woorden, waarvan de studie tot verrassende gevolgtrekkingen aanleiding geeft. De beteekenis is „Verbond".

Het Verbond van God met Abrahams nakomelingschap was Beriyth. De Hollandsche Bijbel geeft het woord onvertaald, (Richt. 8 : 33 en 9 : 4). De Priesters, of liever de Priester-Aanvoerders der Kelten werden genoemd de Byriethan, de mannenvanhetVerbond. Zij waren het Hoofd van de Stammen en Families, die zich door Europa zouden voortbewegen op zoek naar het hun beloofde rijk.

Sluiten