Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

betalen — rustig uitkeek naar de beste staanplaats. Ik vond die vlak bij de deur.

Tegen half negen opende de voorzitter de jeugdvergadering, die nu stampvol was. Eerste teleurstelling was: Hans Klein kwam niet (iets wat mij niet frappeerde, Hans is wel paradepaard, maar meermalen laat hij op zich wachten). Ik ga voorbij de speeches, die gehouden werden door vertegenwoordigers van den comm. jeugdbond; dat was het bekende lied en de oude wijs. De jeugd hier uitgebuit, voorzoover ze werken; en eenmaal werkloos aan haar lot overgelaten. In Sowjet-Rusland geen werkeloosheid, geen armoe, goed vakonderwijs enz. Dat naar het oordeel van den sociaal-democraat Matthysen de werkloozen hier het beter hebben dan de arbeiders daar; dat die toestand verergert met den dag, daarover geen woord. Dit alles had ik al zooveel malen gehoord, dat het tot het vervelende genre behoorde. Belangwekkender waren de opvoeringen van de jonge communisten, die samen „Rosa" vormden. Voor het begin had ik de jongens en meisjes van 12, 13—15 jaar in zwarte overalls door de zaal zien zwermen, hun lectuur als „De jonge arbeider" verkoopend, en trachtend hier en daar met steunbons en steunhjsten gelden te verzamelen. Ook werd druk gecolporteerd met een vodje „De Stempelaar", waarover straks nog wel meer. Deze jongens en meisjes — ja, „opvoeren" kan ik hier niet gebruiken, een spreekkoor was het ook niet, ik weet geen zuivere benaming — kwamen met vijf of zes op, ieder had zijn eigen rol, en in die rol was verwerkt een leuze, een gedeelte van het jeugdprogram enz. Dat ez flink gescholden werd op de sociaal-fascisten (voor buitenstaanders even: dit zijn de s.d.a.p.-ers), op de Wibauts en de Albarda's spreekt vanzelf; de vernietiging van de kapitalisten, het wegtrappen van de uitbuiters en dergelijke uitdrukkingen waren in den mond van deze jonge communisten schering enj inslag. Er moest natuurlijk — het was vlak nJS het Congres tegen den imperialistischen oorlog

Sluiten