Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

werk in het bosch. Van het balken dragen is zij ook ziek, haar rug is geheel opgezwollen. Kort gezegd, wij hebben hier een treurig leven".

Zoo zouden we door kunnen gaan, bijna eindeloos.

Maar de vraag dringt U wellicht reeds, hoè kan IK persoonlijk daar helpen ?

Daarover in een volgend artikel.

Eerst wil ik thans ingaan op een vraag die mij één dezer dagen gesteld werd. Heel begrijpelijk vroeg men mij, hoe krijgen we eenigszins zekerheid, dat in een land met dergelijke toestanden en haat tegen het Christendom, gaven voor die Christenen ook op de juiste plaats aankomen ? Laat me daarop antwoorden.

Het werk wordt dus uitgevoerd door het Baltische Rusland Comité, dat in Riga zetelt en waar Dr. Schabert, die zelf eenige jaren geleden banneling in Siberië geweest is en dus die hel kent, leider is.

Alle sub-comité's zenden hun gelden naar deze centrale.

Deze Dr. Schabert schreef het volgende.

En ik meen velen een dienst te bewijzen, het in zijn geheel op te nemen. *

Gelukkig is hulp aan de vervolgden nog altijd mogelijk. Officieel loochent de Sovjet-regeering allen nood en verklaart zij zelfs, dat zij allen steun uit het buitenland zal aanmerken als een inmenging in interne aangelegenheden — maar anderzijds drukt zij op de officieele Russische briefkaarten reclame af in de Eogelsche taal, dus voor het buitenland bestemd, waarin zij opwekt om aan vrienden en kennissen in de Sovjet-Unie geld te zenden via de Staatsvaluta-winkels. De begunstigden kunnen zich dan in deze staatswinkels voorzien van levensmiddelen en andere artikelen. De bolsjewistische machthebbers hebben deze maatregel uitgevonden om aan buitenlandsche geldswaarden te komen, daar de Russische roebel in den handel onbruikbaar is. Niet in alle plaatsen zijn dergelijke z.g. Torgsin-kantoren gevestigd. Naar de kleinere plaatsen en naar de verbanningsoorden, zelfs in Siberië, zendt de „Baltische Ruslandarbeid" dan ook levensmiddelen-pakjes. Ook deze

pakjes bereiken altijd het juiste adres. Hiervoor zijn verschillende waarborgen.

Ten eerste heeft de Sovjet-regeering er niets tegen, dat het buitenland haar „slaven" voedt. Ook profiteert zij van deze pakketten door het heffen van zeer hooge invoerrechten. Bovendien is de Russische post aangesloten bij het internationale postwezen en heeft zij als zoodanig aan haar verplichtingen te voldoen. Voor een verloren gegaan pakje kan langs diplomatieken weg vergoeding verkregen worden. Het gebeurt meermalen, dat een afgezonden pakje weer ongeschonden in Riga terugkomt, omdat de geadresseerde vertrokken of gestorven was.

Een groote zekerheid, dat de pakjes aankwamen, geven ook de brieven en kaarten uit Rusland, die de goede ontvangst melden en die ontroeren door de hartelijke woorden van innige dankbaarheid. Buitengewoon treffend is het ook telkens en telkens weer te lezen, hoe de gezonden pakketten niet alleen medewerken tot versterking van verzwakte, uitgehongerde lichamen, maar hoe vooral geloof en hoop weer worden verlevendigd en de treurende ziel vertroost. Honger lijden is ontzettend, maar om daarbij ook nog te moeten dragen de bespotting der godloozen, te moeten hooren en ook zelf te moeten denken: „Waar is nu Uw God ?", om dag aan dag te moeten verkeeren onder menschen, die als beesten zijn, denkend alleen aan eigen voordeel zonder eenig menschelijk gevoel van medelijden of barmhartigheid, en dagelijks vertrapt te worden en verguisd als aller afschrapsel, dat alles en nog veel meer is onbeschrijfelijk bitter. Niemand van de menschen ontfermt zich hunner en de hemel schijnt gesloten.

En te midden van dit neerdrukkend zware leed komt nu plotseling een pakje of een geldzending.

„God leeft nog ! En Hij zorgt! En er zijn nog menschen, die liefde en barmhartigheid kennen!"

De gebogen ziel richt zich weer op, de oogen gaan weer ten hemel, geloof en vertrouwen keeren weer en de hoop wordt verlevendigd.

Wie, die zich waarlijk Christen noemt, zou met dezen arbeid niet gaarne willen meewerken ?

Elk afgezonden pakje versterkt, wat

Sluiten