Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

beter inzien. Zoodoende krijgt hij sterker patriottische ruggegraat, terwijl zijn gezond verstand hem niet te veel waarde doet hechten aan het woordenvuurwerk der agitatoren.

Twee dingen, die U ook treffen bij den zeeman zijn z'n eerlijk reageeren op de verwijtende stem der consciëntie en zijn eeuwigheidsheimwee.

Wat 't eerste betreft, Verhoog geeft 'n gesprek weer tusschen twee mannen, die in 'n havenstad in Zuid-Amerika voor verleiding bezweken zijn.

„Hè", zegt de een, „wat voel ik me miserabel".

De ander vraagt onthutst, of z'n makker méér deed dan 'n kijkje nemen in 't verdachte huis: hij-zelf was in zonde gevallen.

„Goddank niet" is het antwoord. Maar nou hadden we zoo'n leuken dag gehad en dan desnoods 's avonds naar 'n theater of 'n cabaret, da's ook niet zoo erg.

Maar van 't een komt het ander, en de drank, en die zwabbertroep van de „Veenland" en dan vind-je 't gek om weg te loopen."

„Ja, waarom? Je bent toch getrouwd. Had ze laten waaien. Ik vertik 't ook in 't vervolg, 't Is soms verleidelijk voor 'n vrijgezel, maar de nasmaak van die lolletjes is wrang."

Daalman wordt melancholiek, begint door te praten, te vertellen, langzaam, brok voor brok. Over z'n vrouw, over z'n kind, hoe gelukkig ze altijd geweest zijn en dat-ie haar nog nooit ontrouw geweest is. En met tranen in de oogen zweert hij een duren eed dat hij zich nooit meer, zelfs in de verleiding zal begeven. „En als ik in den vreemde aan wal ga, gebruik ik nooit een droppel sterken drank meer, geen bier, geen wijn, absoluut niks. Ze mogen om me lachen, maar dat is het begin van alle ellende".

In z'n hart voelt z'n makker diep met hem mee, maar om hem uit die zwaarmoedige bui te brengen, zegt-ie troostend:

Kom, er is niks gebeurd. Zet je er over heen. 't Had slechter kunnen afloopen.

„Cheer up, the sun hasn't gone out of business" zeggen de Yanks".

Sluiten