Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Het gesprek der Kerken

Langen tijd hebben de kerken niet met. elkaar gesproken; of, wanneer zij het deden, was het, om elkaar te vervloeken. De geschiedenis van het christelijk: gesprek der kerken onderling is waarlijk droevig.

Het christelijk verkeer tusschen de kerken' bestond uit verwenschingen, godsdienstoorlogen, brandstapels en wederkeerige vervloekingen. Ging het daarbij werkelijk steeds slechts om de waarheid?

Wie iets weet van den éénen Heer, de ééne doop, de ééne hoop, treurt diep in zijn hart over de onmacht der christenen om elkander in het hoogste te verstaan en ons geloof aan de eene heilige apostolische Kerk te verwerkelijken.

Moet dit zoo blijven? Blijven wij werkelijk in den wil van onzen God, die zijne kudde op aarde heeft gesteld, wannéér wij ons in het geheel niet bekommeren om hetgeen ons scheidt en om hetgeen ons vereenigt? Uit deze bezorgdheid is de oecumenische beweging voortgekomen. Men moet haar niet misverstaan of verkeerd uitleggen, zonder te weten, wat zij wil en uit welken- geest zij is 'ge~ boren. Men kan een dergelijke beweging zich voorstellen als een torenbouw 'van Babel, die allen in spraakverwarring brengt, als menschelijk idealisme, dat in goddelijke dingen er maar op losconstrueert alsof het menschelijke dingen waren, als een zaak van organisatie, waarbij men meer voor den vorm dan' voor den geest geïnteresseerd is of 'als een groote kerkenbrei, waarin alle vei:-

Sluiten