Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

er uit komen, is er een groot gebed met als thema Ps. 2, en tegenover dreiging de vraag om de vrijmoedigheid.

Na het gebed komt dan weer een nieuwe golving des geestes: de beving van de plaats is vol des Heiligen Geestes, vrijmoedig spreken, één hart en ziel, alle dingen gemeen.

En daar wordt nu onze man genoemd: Joses Barnabas, een Leviet uit Cyprus, die zijn naam verliest voor zijn bijnaam, „zoon der vertroosting", aldus benoemd door de apostelen; een man die er goed in zit, zijn akker verkoopt en dat geld aan de apostelen geeft, om voor hem te verdoelen.

Een Leviet.

Uit Cyprus.

Een man die navolgt in een zeker goed beginsel.

Maar bij dat zoon der vertroosting genoemd is.

Het eerste en derde is de starheid.

Het tweede en vierde is de losheid en het levende.

De Leviet is de man, die godsdienst heeft in de geslachten. Jezus heeft zoo een bij den barmhartigen Samaritaan achter gesteld. Velen zijn er, die door goeden naam iets doen verwachten, maar de goede traditie is in hun leven gestold tot een vorm, die geen hart meer heeft. Deze menschen hebben wel degelijkheid en bestand, maar missen het leven. Soms heeft de róts voor, soms echter het water dat zich verspreidt.

De Levieten missen in elk geval de hoogmoed der priesteren. Zij hebben het voordeel een stand boven zich te hebben, maar het nadeel boven velen te staan. Zij deelen met anderen een monopolie bij God, maar in hun dienst en niet in den levenden roep der psalmen.

Hiernaast heeft Lukas meegedeeld, dat hij in Cyprus geboren is.

Dat is hetzelfde voordeel als van Hollanders die in Indië geweest zijn of rechts en links in Europa.

Wij worden dan wat losser gemaakt en meer toegankelijk voor wat er niet altijd geweest is. Wat Joses tegen heeft als Leviet, heeft hij vóór als langdurig inwoner in het belangrijke eiland, waar zijn familietradities zoo weinig gelden. Maar noch zijn orthodoxie zal hem baten, noch zijn liberalisme, als er niet iets anders gebeurt.

Sluiten