Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zeggen dat ze waar zijn, dat wij daarin geen vergissing maken ?

Sommigen hebben gezegd: één vast punt hebben wij toch, en dat is dat wij zelf bestaan. Ik besta, dat weet ik met zekerheid. Van uit dat eene punt mag ik rustig verder denken, want daarin is geen vergissing mogelijk. Anderen daarentegen hebben hun uitgangspunt gezocht in het bestaan van God. God bestaat, en van daaruit moogt ge verder denken. Hoe is het dan ? Waar moeten wij beginnen, en waar moeten wij eindigen ? Blijft dan niet altijd de beangstigende twijfel of niet het uitgangspunt juist een leugen is? En als het uitgangspunt een leugen is, dan is ook heel het gebouw zelf een geweldige leugen. Zoo kan ook het denken ons niet helpen, wanneer het ons om zekerheid te doen is.

Wat kunnen wij weten? Daarheen moeten wij telkens weer terugkeeren. Hebben wij een vast punt waar wij beginnen kunnen ? Als we er een hebben, zijn we gereed, want vanuit dat ééne punt kunnen wij alles bereiken. Maar juist dat te verkrijgen, dat is de groote moeilijkheid, die wij zoo pijnlijk ondervinden.

Boven den ingang van de poort der wetenschap staat de vraag : wat weet ge ?

Wat moeten wij antwoorden ? Moeten wij misschien erkennen: één ding weet ik, dat ik niets weet? Maar dan is ons alle verdere toegang ontzegd. Hoe zouden wij dan verder een antwoord kunnen zoeken op de vragen, die branden in ons hart ?

Waar ligt het vaste punt van onze kennis ? Waar mogen wij zeggen: hier sta ik zeker, hier is geen twijfel meer mogelijk ?

Sluiten