Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

eerste droppel over de wang, als een zichtbaar teeken van een onzichtbaar proces, als de zichtbare uitwerking van een onzichtbare oorzaak. „Jezus weende." Waarom vertelt de evangelist ons dat? Om ons iets interessants mee te deelen uit het lichamelijke leven van onzen Heiland? O neen, om ons een blik te gunnen in Zijn ziel, in Zijn hart vol medelijden en erbarmen! Om ons uit het zichtbare te doen besluiten tot het onzichtbare, uit den traan tot de smart der ziel.

En zeg nu eens, wanneer hetgeen" in de inwendige ziel van een mensch gebeurt, bekend wordt aan de traanklier, zou het dan voor God verborgen blijven? Denk daaraan, wanneer gij op uw knieën ligt en met betraande oogen naar Hem opziet: God hoort u en geeft acht op uw zuchten. Hij weet, wat uw ziel ontroert, en uw verlangen is voor Hem niet verborgen. Wanneer toch een armzalige klier, die stoffelijk is en vergankelijk, uw denken en gevoelen kan waarnemen, hoeveel te meer dan die God, die de klier heeft geschapen, en die Zelf geestelijk en eeuwig is!

Een dergelijke prediking als van den traan hooren wij ook van het blozen, dat plotselinge instroomen van een groote massa bloed in de bloedvaten van het gelaat. Ook hier getuigt een stoffelijk voorval, door iedereen waar te nemen, van een oorzaak uit het rijk van het onzichtbare. Dikwijls heeft het blozen zijn oorzaak in het bewustzijn van schuld, in een beschuldigend geweten. Misschien zegt ge: ik bloos zoo dikwijls zonder dat ik iets verkeerds heb gedaan, en dan word ik door de menschen misverstaan en valsch beoordeeld. Juist, dat geschiedt. De mensch kan onze gedachten en gevoelens niet zien, hij ziet slechts de uitwerking, het blozen. Uit dat zichtbare besluit hij tot de gemoedsbeweging, waaruit ze ontstaat, en daarbij kan hij zich licht vergissen en verkeerde gevolgtrekkingen maken. Maar God behoeft niet te oordeelen

Sluiten