Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ter staan de zaken ganisch anders en kan er van een herroepen eenvoudig geen sprake zijn. Men schijnt ook uit mijn verzwijgen van de geestelijke eenheid een argumentum e silentio (eene bewijsvoering aan het stilzwijgen ontleend) getrokken te hebben voor de absolute scheiding van Israël en de Kerk.

Geene wezenlijke scheiding, nog minder eene tegenstelling, maar onderscheidene punten van onderscheiding heb ik aangegeven. En ik ben door deze ervaringen niet weinig in mijne meening versterkt, dat het juist het kerkbegrip is "dat velen verhindert om een onbevooroordeeld onderzoek in te stellen naar de beteekenis van het profetisch Woord." Het is ook grievend dat nog niemand mijner bestrijders zelfs nog maar een poging heeft aangewend om mijne onderscheidingen in betrekking tot Israël en de Kerk te weerleggen. De eerste criticus in de Wachter riep. toen hij hieraan was toegekomen slechts korzelig uit : "Poog niet om Israël en de Kerk te scheiden, het zal u toch nooit gelukken!" Alsof dit ooit gepoogd was en alsof zulk eene uitroep eenige kracht van bewijsvoering bezat!

De Synode voorgelicht door de beide commissies van preadvies, heeft m. i. ook het onderscheiden kerkbegrip, zooals dat in de Confessie en Maranatha gevonden wordt niet in het oog gevat. Ik denk bij de Kerk aan het lichaam van Christus. Dit is°voor mij geen beeldspraak, want daarin ligt kennelijk de wezensaanduiding der Kerk des N. Verbonds. Ze is niets anders, niets meer en niets minder. Hierin is ze van alle andere organisaties en organismen onderscheiden. In beide bovenaangehaalde plaatsen denkt onze Belijdenis aan het volk des Heeren in het algemeen, zooals dat van den beginne der wereld af aan uit de wereld geroepen en saamvergaderd wordt. Zie ook Prof. Berkhof pag. 43 van zijn "Premillennialisme". Hij zoowel als de Belijdenis denkt bij de Kerk aan het begrip ekklesia, zooals dat in Oud en Nieuw Testament ook wel op Israël wordt toegepast. Volgens Stephanes was Israël in de woestijn de Oud Testamentische ekklesia (kerk). Dit nu ontken ik volstrekt niet, maar wel ontken ik, dat het soma (lichaam) van Christus reeds in het Oude Testament gevonden wordt. Neemt men nu het wezen der Kerk als gelegen in het begrip ekklesia (letterlijk: samengeroepene menigte) dan was het wezen der Kerk wel; vinden we het wezen der Kerk gelegen in het lichaam-zijn van Christus dan vinden we het wezen der Kerk niet in het Oude Verbond. Prof. Berkhof zegt hiervan in zijn bovengenoemd werk: "Doch der Chiliasten verdediging van deze stelling lijkt wel een weinig onnoozel. Zij beginnen' met de bewering, dat de Kerk is het lichaam van Christus

Sluiten