Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dag krachten verkregen door het geloof. Zij betuigden: als ik zwak ben, dan ben ik machtig.

Paulus was in Korinthe „in zwakheid en in vreeze, en in vele beving", 1 Cor. 2 : 3.

En Luther bad aan den morgen van den Rijksdag te Worms: „Mijn laatste uur is gekomen, mijn veroordeeling is uitgesproken! O, God! O, God!.... O, God, help Gij mij tegen al de wijsheid dezer wereld . . . Doe het. .. Gij moet het doen ... Gij alleen .,. Want dit is mijn werk niet, maar het Uwe". (Merle d'Aubigné, Geschiedenis der Hervorming, pag 425.)

„God wederstaat de hoovaardigen, maar de nederigen geeft Hij genade", dat is de dagelijksche ervaring van ieder Christen.

Roep den zenuwachtigen Christen toe: houd u goed, wees sterk, pak aan, treed beslist op — vertrouw op God, die u voor die roeping plaatste. Hij zal er u later dankbaar voor zijn. Maar maak hem niet wijs, dat hij „innerlijk groot" is, dat hij tot bestendige volmaking voortschrijdt, dat hij zijn wezen en leven volmaakt, dat hij een PERSOONLIJKHEID i3 geworden. Want alleen Christus is de groote onder de menschenkinderen. Hij is onze vrede, Hij is onze rechtvaardigheid. Hij is onze Gelukkig-maker, Hij is onze eere en ons leven. Ons leven is in Christus en niet in onze PERSOONLIJKHEID te zoeken.

En in datgene waarin de christen waarlijk groot is, is hij dat door het geloof. De bevende Paulus, de beangste Luther — zij waren groot in hun geloof, in hun volhardend vertrouwen op Christus.

Er kunnen dus wel goede practische wenken in den Cursus voorkomen — hoewel de oogst zeer gering is vanwege de humbug — maar het beginsel dat dezen z.g. Christelijke cursus beheerscht is dóór en dóór anti-christelijk.

Thans resten nog de lessen van den CURSUS in de

beginselen van de leer der PERSOONLIJKHEID naar de Christelijke beginselen bewerkt. Hier is de humbug tenminste niet zoo grof. Menige practische wenk is daar te vinden, die ieder mensch ter harte kan nemen. Maar het leidend beginsel en heel de opzet dezer lessen —

Sluiten