Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

6.

De taal der bloemen is in het Oosten bij uitnemendheid de taal der liefde. Eene met schitterend rood gekleurde tulp, aan eene minnares aangeboden, is de meest welsprekende betuiging der liefde; dezelve door haar geweigerd, is alle aanzoek van de hand gewezen ; door haar aan haren boezem geplaatst, rekent de minnaar de schoonste verhooring zijner wenschen.

Ook de Ouden hadden voor ieder uur van den dag, die in het Oosten van 's morgens zes tot 'savonds zes duurt, een' eigen' bloemruiker.

Do eerste ure gaf men een' ruiker met pas ontloken Rozen. (Ik blijf steeds aan mijne gevoelens getrouw.) De tweede, eene van Heliantropen. (P~ergeet

heden onze ontmoeting niet.) De derde, witte Rozen. (Als gij mijne liefde

versmaadt, dan begeeft mij het leven.) De vierde, een bouquet Hiacinten, (Ik heb u

hartelijk lief.) De vijfde, eenige Citroentakjes, met bloem en vrucht. (Gods wil geschiede, ook als het ons smart.)

, De zesde, een' ruiker Lotus. (Be hoop ver gaat niet.) De zevende, een' van Lupinen. (Laat mij niet

vruchteloos u te gemoet zien.) De achtste, eenige Oranjetakjes, met bloem en vrucht. (De taal heeft geene woorden, om mijne liefde jegens u uil te drukken.)

Sluiten