Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hem toe: God is de liefde! gij leeft en bloeit door zijne goedheid op aarde, zoowel als ik, op het u aangewezen plekje ; zoo verkondig dan ook gij zijnes, lof, en wil niet minder zijn dan de teedere bloem! En moet ik dan ook eens verbloeijen, door de zonnestralen verzengd of den stormwind ter prooi, dan wordt de aarde, die eens mijne wieg, daarna het schonwtooneel mijner schoonheid was, mijn graf; zij neemt mij op in haren vriendelijken schoot, waar ik zachtjes sluimer, tot een blijde lentemorgen mij weder wekt ia vernieuwde jeugdige schoonheid!"

Hier vergalmde de vriendelijk fluisterende stem, en de jongeling zweeg beschaamd; maar de woorden der bloem prentten zich diep en onuitwisebbaar in zijn hart. — En van nu aan sloeg het bloempje van het stille Godsvertrouwen steeds dieper wortels in hetzelve, en hoe de stormen des levens hem in het vervolg omloeiden, hoe de heete stralen der middagzon hem op zijne werkzame loopbaan verzengden, hij stond vast, en vertrouwde op Hem, die deze zijne standplaats hem had aangewezen, en wiens var der oog hier ook over hem waakte.

En toen nu de sneeuwvlokken des onderdoms zijn hoofd omschaduwden, en het zware levenspak den vermoeiden pelgrim allengs ter nederboog, toen zag hij blijmoedig het einde zijner vreemdelingschap te gemoet; ook hem wachtte immers het lot der bloem: de stille rust in het vreedzame graf, na de stormen des levens, en het blijde ontwaken in den eeuwigen lentemorgen, waarop geen nacht meer volgt?

Sluiten