Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dere bloem, door den engel des doods afgeplukt, om in een beter land overgeplant te worden!

Toen de zwaluwen in de lente wederkeerden, rustte viola onder eenen groenen heuvel, waaruit de liefelijkste bloempjes ontsproten. En de vogeltjes boezemden hunne blijde lentezangen uit op bet graf van haar, die thans ook, uit den ruwen Winternacht des levens, naar eene betere lente in homelsche gewesten ontvlugt was.

25.

De hoop der onsterfelijkheid, hoe omsuizelt zij dan ook, in zoo menige schoone gelijkenis in het groote Tijk der Natuur, den sterveling, die, zonder deze hoop, in het eeuwig doodenrijk wel van weemoed moest vergaan i

Hoe veclzins merkwaardig ziju de veranderingen, die zoo menig insekt ondergaat! Ik bedoel onder deze het allermeest de rups, die eerst zich een graf maakt, en daarna, vernieuwd, als eene heerlijke kapel, het leven intreedt. Het is alsof de gedachte: ziehier, o mensch! de drie tijdperken uws levens afgebeeld I zoo zinrijk wierde uitgedrukt, dat ook het kleinste kind tot een stil ernstig nadenken geleid wordt, wanneer het eenmaal op deze schoone zinnebeelden opmerkzaam wordt gemaakt.

Eerst toch het moede gekropene rupsje, een zinrijk beeld des aardschen levens, daarna de dood zelf in het beeld van het doode popje, dat zich in zijn eigen graf heeft ter nedergevlijd ; en nu eindelijk het

Sluiten