Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Zoo sprak zij, en volgde met verlangende blikken de golvende gestalten, die gindsche schoone gewesten omhulden, waar de geliefde ouders, die zoo vroeg aan haar beminnend hart ontrukt waren, haar vertoefden. Ach! hoe gaarne zou zij slechts eenen enkelen blik in de eeuwige lichtwereld geworpen hebben; maar dit is aan geene sterfelijke oogen vergund !

Doch zie, eene groote donkere wolk steeg omhoog , en legerde zich boven de ondergaande zon, als wilde zij nijdig derzelver glans verdonkeren, en alras verbleekte de liefelijke schijn der kleine golvende wolkjes.

»o," zuchtte zij , «Even zoo verbleekte ook de glans mijner kindsche jaren alras, en de donkere wolken der smart legerden zich over het jeugdige gemoed en zochten mijn levenspad te verduisteren, en de vreugd mijns jeugdigen levens werd reeds vroeg door droevige nevels des grafs omhuld!"

Maar het donkere wolkengevaarte werd allengs lichter en doorschijnender en straalde eindelijk in purperen en violetkleurigen glans, en ook de kleine wolkjes schitterden nu weder in helderen gloed.

• Zoo kan ook de smart nog eens weder vreugde baren," dacht zij , > als men haar met ootmoedige onderwerping en geduld draagt, en het hart in het geloof en de hoop op een beter leven troost gevonden heeft. Dan spreidt de glans, dien de herinnering van het gelukkige tijdvak der kinderjaren terugkaatste, eenen zachten luister over de stille levensbaan, en geeft het hart een geheim voorge-

Sluiten