Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

voel van een zalig wederzien in eene scboonere levenslente, in heerlijker gewesten 1"

En zie allengs verhief zich nu de wolkenmassa, en dreef de kleine wolkjes voor zich henen, tot zij alle eindelijk geheel aan den horizon verdwenen, en eenen schoonen helderblaauwen hemel nalieten, waar de zon, in purperen gloed stralende, langzaam en statig onderging, en bij haar scheiden deblaauwe heuvelenrij nog met eenen gouden schemerglans omzoomde.

> Zoo vlieden ook de kinderjaren met hunnen zachten glans voorbij, en de vreugde en smart des levens snellen henen, ja ook het leven zelf ontvliedt gelijk eene schaduw, gelijk een droom; maar de glans van een beter leven blijft ons bij, al is dezelve ook soms achter donkere wolken verborgen; zij scheuren eens vaneen en worden gelijk eene gordijn weggeschoven , en dan schittert ons het eeuwige leven in onsterfclijken luister te gemoet!"

Zoo sprak zij ; toen werd alles om haar heen allengs stiller en stiller, en de geheele Natuur verzonk in eene vreedzame, zwijgende rust. Zachtjes verhieven zich de avondwindjes, en speelden door de twijgjes der knoppende boomen; de schaduwen van den nacht stegen omhoog, en verspreidden zich over het sluimerend aardrijk en hulden alles in haren donkeren nevelmantel. Doch weldra verdwenen de nevels, en het schitterend sterrenheir straalde in oneindige pracht aan het hemelgewelf. En hoe meer zich die oneindige ruimte ontwikkelde, met al hare stralende lichten, hoe meer ook de kleine aarde in

Sluiten