Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Waar hij zich het meest op verlaat, dat spat in stukken,

En zijn vertrouwen is een spinnenhuis."

Hoe mag de Dichter van dit schoone Boek, als hij in het menschelijk leven zoo veel voorspoed aan ondeugd verhonden aanschouwde, daarover binnen in zijn hart gemord hebben; maar hoe treffend was dan de Godspraak in een dezer uren, als hij in het volle gevoel zijner smart rondwandelende, een der schoonste gewassen van den Nijlstroom als voor zijne oogen plotselijk zag verdorren! .Zóó, ja zóó zal het met den mensch ook zijn," sprak hij dan; . in den tijd eens oogenbliks zal de Goddelooze vergaan, en de huichelaar niet meer zijn."

Men ziet uit dit beeld, hoe diep de Ouden de Natuur beschouwden; hoe zij, wanneer men hunne beelden nagaat, dezelve tot in de kleinste bijzonderheid op de gedachte doen sluiten, die zij zich voorgesteld hebben. Immers de wasdom van den Papierstruik, die in het water zoo weelderig is, hoa g«ï$kt dezelve geheel op de grootheid van den msnsch, die als in eenen vloed van weelde. zich* baadt l maar wat is die zelfde mensch anders dan een verdord Nijlriet, Wanneer de ure komt, waarin deogartsche stroom zijns voorspoeds zich wegwendt? Hij is dan niets tneer ! Afhankelijk van het uitwendige lot des voorspoeds, stijgt en daalt al wat.bijds daarmede, zoo geheel afhankelijk, dat hij zelfs niets is, en blijft, zoodra de ure komt, waarin het aardsche deel zijns voorspoeds hem ontzinkt, it

Sluiten