Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ding steeds nieuwe, steeds rijke stof vond tot bemoediging, tot troost, tot blijdschap; hoe aandoenlijk klinkt dan ook het eerste woord, dat van jac.obs lippen vloeit: .Voorzeker, is de Heer aan deze plaats, en ik heb het niet geweten}"

Dat had hij des avonds niet gedacht, dat, neen, dat had hij niet kunnen hopen, en toch was het zoo. Deze droom, dat gezigt van zoo vele vriendelijke Engelen; dit alles, waarvan hij in zijn vroeger leven nooit eenig voorgevoel gehad had, en dat nu zoo levendig voor zijne verbeelding stond; dit bewees hem, dat de Heer aan deze plaatse was; dit deed hem zoo treffend uitroepen: » en ik heb het niet gewetenl"

o, Had hij het geweten, hij zou zoo veel zorgen niet gehad hebben; zijne ziel zou in geene twijfelmoedigheid ingesluimerd zijn; zijn hart zou den weemoed van het beschuldigend geweten zoo ijsselijk niet gedragen hebben; maar nu wist hij het; nu was hij overtuigd, dat de God abrahams, de God izaèlks ook zijn God was; nu kende hij de Eeuwige Liefde, die den sterveling ook op den doolweg des levens niet verlaat; nu roemde hij in Gods genade, die, oneindig hoog en groot, zich ook aan hem bevestigd had.

Ook onze geest werpt eenen blik terug over ons voorbijgevlogen leven, en vraagt: is deze geschiedenis ook niet mijne geschiedenis ? Waren ook niet in ons leven vele oogenblikken , waarin wij in kommervolle droefheid, in angstige zorgen verzonken waren, geene uitkomst, geene redding wisten, en dat de Heer ons evenwel nabij was ? Hoe menigmaal mag dan ook

Sluiten