Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dem leven schier aan alle kunstgave gespeend, aan kunstbezieling arm, van grootsche scheppingen der kunst geheel verstoken is. En meene niemand uwer dat dit gemis bijkomstig zou zijn. Veeleer uit het streven naar eenvormigheid vloeit het noodzakelijk voort. Wint dat streven veld, een weeropbloeien der kunsten is dan nimmer te wachten, en ook ons rest dan niet anders, dan met een der apostelen der moderne wereld uit te roepén: „L'art est mort, bienmort: nos efforts pour le ressusciter n'aboutiront jamais qu'a galvaniser uncadavre. La vraie poésie de notre siècle, ce doit être de n'en avoir aucune."

IV.

Heb ik u dan gewonnen voor de overtuiging M. H.! dat het moderne leven naar eenvormigheid streeft, en dat die eenvormigheid een vloek is te achten, nu dan ten slotte nog de practische vraag, welke gedragslijn ons door dit verschijnsel bij den strijd in Staat en Kerk geboden wordt.

Laat mij met het laatste, met de Kerk, beginnen mogen, en veroorloof mij dan, hoe gewaagd het ook schijne, al aanstonds deze gedachte uit tê spreken, dat juist door de kerk, meer dan door iets anders, die heerschappij der eenvormigheid is voorbereid. Natuurlijk, het vraagstuk der eenheid in de verscheidenheid trad voor de kerk van Christus veel vroeger en scherper op dan voor het maatschappelijk leven. Én omdat bij den wedergeborene het eigenaardig karakter veel scherper geteekend wordt, de persoonlijke verscheidenheid meer uitkomt, én wijl in Christus, haar Hoofd, de eenheid der kerk veel sterker gevoeld werd. Van het begin haars wegs stond zij dus voor dat zoo moeilijk vraagstuk, hoe uit de rijke verscheidenheid der krachtige, door den Heiligen Geest gevormde, persoonlijkheden, de eenheid allengs groeien kon, die ze principiëel in Christus reeds bezat. Het is die

1

Sluiten