Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

"Na," dacht hij „h; laten ea "aar huis te J en i, ,torZlZ',T"t""'°

d>° "O •H.jd „i 'h "™ '»»'

g ' dan zal ik zor„en , scioone, heldere da^en

f!" *■ J. i«6l ü " oii" *"k *<••» t" 060 nu de stormen zwegen rf öi """" bralc aangeworden en de zon aan J ' L °ht helder was

lljk scheen> spoedde hebmaV l!ff0lkten hemel 7riei>-

echter zag bij> doch «ohl naar den akker. Toen

Het was hem nu geheel „ . Z'Jne d»"asheid in

ruimen; want d ha/T^'^ de 8teenen weg te

1. «.ene. «'»" «M.J *

naar huis. Zijn hart w Ukt keerde Hek-

i6m Mr leed, Vr [\:i2et ^^

t'JnS Vaders verdiend te hebben r"" k- 0nte7redenheid

tot h" ^ ^ °°gen vergiffeujr, J *"* nU »«» tot hem: ,ik heb yoorz.en JJ»» bad, sprak de vader

d" nu eene le8 Wezen geeD gebeurd is. Laat u ^ en. Hetgeen gij doeu' moet Tl ** uit te

'«tel zult gij u latw bekj • «dat terstond. Ieder

JhZ °f gij 0ver een ll'Jl tegenwoordige üur schikken weet gij niet L g °d n°g zult kunnen be-

^d »et niets doen Ver re? " 8Ch°0nen «d uwer

z::"" d's •'ss iuu ■d" °>

doe"- Of hij zich dit later h tl fDden dag had willen

rz:^Tj

Het albumblad.

Na eene afwezigheid van eenige dagen keerde de twaalfjarige cabolina, het oudste kind van brave ouders die hunne kinderen regt liefhadden, in de ouderlijke woning terug. Zij had eenigen tijd bij eene harer vriendinnen doorgebragt en had de haren nu veel te vertellen van al het genoegen, hetwelk men haar daar had aangedaan. Wat haar echter boven alle beschrijving gelukkig gemaakt had, was een geschenk hetwelk zij ontvangen had, en dat bestond in een album. Een album was reeds sedert geruimen tyd het hoogste toppunt harer jeugdige wenschen geweest. Al hare vriendinnen bezaten er een; bij vele was het een voorwerp harer eerzucht geworden, fraaije teekeningen of borduursels uit deze kleine kunstkabinetten te kunnen laten zien. Ook het album van caeolina prijkte reeds met eenige fraaije blaadjes, door de kunstvaardige hand van eenige kennissen vervaardigd. Met van vreugde fonkelende oogen. liet zy ieder, die haar kwam bezoeken, haren schat zien, en elk ontving natuurlyk een blaadje, om eene kleine bijdrage te leveren. Velen had zij reeds terug ontvangen, doch één blaadje bleef telkens achterwege, en wel dat hetgeen zy juist het eerst had uitgegeven, namelijk aan den door haar zoozeer geliefden vader. //Vadertje," sprak zij eindelijk, //iedereen vult een blaadje in mijn album in, alleen het uwe blijft altijd nog ontbreken." Vriendelijk, doch tevens ernstig antwoordde de vader: // lieve kind, wat zoudt gij met een blaadje van mij doen? Teekenen kan ik niet, ik zou er niets dan hartelijke woorden op kunnen schrijven, en het zou uw album dus in het geheel niet opluisteren."

De hooge blos op cabolina's wangen duidde aan,

Sluiten