Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

betraande ooffen j l

ee° 0ude'tulknertmdet^end®methem.dan

.™1 Je"g<lie" ?.<7°ïwo «Ma

8cü«d eenen daalder uit v , j iem b« bet af-

c«" re °pd"»8»- *£"rrr,o' -

ng ' dlen aan te nemen h(er met te

"P eenen schoonen '

student dp» k ner'stmorgen beklnm

r Z rr: £ r

e ^ugde paart zich altijd J ^ Vrijheid °P- Aan d^gaans getrouwe gezellin n , P' en beide zijn -in toekomstig verblijf i -i

hö o6^k8te b6elden ™or e™;;negr°0te stad onder ,'J °Dder z«tte vrolyke de ee»te dagreis legde

"gË' eeilt°onige weg eene 6 Hlg6n af' dat iem de scheen. « <""e aangename wandeling toe-

... ij had ^eds de helft „ j

»»■ 1 l«a. op den „0 » <1» «8 ./gelegd, ay overnachten wild, ' en stadje kwam ™

, dlor tem karig ^'n Ptegwder

'»'tai. i, d, ee„urr;™*u~u

"»«»■. i» djterf ' ge° Z«'°e" ""«H.»

Dame lieden. Slechts <. bevonden zich geene

^ —<^°«rr -

bfen "n ee"ige verlofgangers hand^ge-

« z,«h bij hen op de bank ' zoodat onze s'udent, toen

met welgevallen naar hem scheen te luisteren', hoewel hij dikwijls om des jongelings geuite gevoelens moest glimlagchen. Midden in een algemeen gesprek ging de waard naar een kastje aan den muur, sloot het open en .. eenen grooten geldzak uit, om er eenige kleine gelasteden uit te nemen. Vrolijk zeide johan tot den waard: //veroorloof mij eenen greep uit dezen zak te doen." ,/Nu" antwoordde de waard, //hij die meent een grooter regt dan ik op dezen zak te hebben, taste toe!" //Onder deze voorwaarde moet ik wel bedanken!" hernam johan, wiens oog, onder dit gesprek, toevallig viel op den vinger des waards, waaraan de sleutel van het kastje hing. Hij maakte de opmerking, dat het sleuteltje van zijnen koffer er even zoo uitzag; met jeugdige onbedachtzaamheid wilde hij zich, toen de waard het kastje weder gesloten en zich verwijderd had, van de juistheid dezer opmerking overtuigen. De kamer op en neder loopende bleef hij bij den tamelijk donkeren hoek, waarin het kastje was, stilstaan en stak zijn sleuteltje in het slot. Een druk en het sprong werkelijk open ! In dit oogenblik besefte hij de onbezonnenheid welke hij begaan had. Verschrikt sloot hij het, en nam zijne OHde plaats aan tafel weder in. » Niemand zal het gezien hebben , sprak hij bij zich zeiven, »want allen waren in een druk gesprek." Zijn buurman scheen het echter gezien te hebben, want hij wenkte hem beduidend met den vinger, zonder echter iets te zeggen. Gloeijend rood van schaamte verwenschte johan zijne kinderachtige nieuwsgierigheid ;1 doch juist dit gevoel van schaamte hield hem terug om openhartig tot den eerlijken burgerman te spreken. Deze scheen er ook niet meer om te denken, en johan stelde zich spoedig gerust. Hij betaalde nog des avonds zijne geringe vertering, om den volgenden morgen vroeg te kunnen vertrekken, en legde zich toen, iii. 3

Sluiten