Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ellende is; daar leerde ik kennen hoe diep de mensch wegzinken kan. Daar ook werden mij de eerste denkbeelden duidelijk van de mogelijkheid, met weinig bijstand in eigene hulp den mensch op te leiden tot iets beters, zoo mogelijk tot iets hoogers. In vroegere jaren teekende ik het volgende uit mijne levenservaringen op; na vele jaren moet ik zeggen: mijne overtuigingen zijn dezelfde gebleven; de meeste armen, doch niet allen, zijn te helpen, wanneer hij die aan hunne zijde staat, met eenvoudig verstandig beleid hun een trouwe leidsman is.

ii Naauwelijks had ik mijne akademische loopbaan voleindigd, of ik verviel in eene kwijnende ziekte, welke een einde aan mijn leven dreigde te maken. Ik had ook, het is waar, in de twee laatste jaren mijner studie, mij met overgroote ijver en begeerte naar wetenschap, vooral op die Duitsche wijsbegeerte toegelegd, die in ons land nog zoo velen bezig houdt; die wijsbegeerte, welke in eene zonderlinge opvolging van systemen, die elkander te niet doen, óf in het treurige Spinosisme (het duizendhoofdige Pantheïsme) doet wegzinken, óf, zoo de ziel in het ledige niet of al der dingen als ,God te erkennen, geen behagen schept, met eene onnoemelijke begeerte naar geloof vervult. Deze laatste rigting was mij dierbaar geworden uit jacobi, hamann en claudius, die ik vele jaren mijne gidsen heb genoemd. Doch te midden der studie, nog in den vollen dorst naar wetenschap, sprak de Heer: tot hiertoe en niet verder.

n De eeuwige Liefde wilde niet, dat ik op dien weg zoude voortgaan. Een andere weg moest mij geopend worden. De deur der wetenschap werd plotseling voor ntij gesloten. Van het oogenblik dat ik Utrecht verliet,

Sluiten