Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zeldzaam in te verdienen som is inverdiend, of een wellusteling zich laat bewegen haar voor zich vrij te koopen. Zelden echter wil de eene handelaarster der andere geven wat het bedrag der zoogenaamde schuld is. Gewoonlijk moeten de diep rampzaligen dan hooren en toezien, hoe zij als een stuk worden gewaardeerd en opgevijzeld. Met loven en bieden wordt men het over den koopprijs eens. Dat het de meesten dezer ongelukkige schepsels even weinig hindert als de oostersche jonge dochter die publiek geveild wordt, is zeker; dat het echter verschrikkelijk is, maatschappelijke toestanden te moeten dulden in het beschaafde Nederland, waar zoo iets bestaanbaar is, is even waar. Dat de diep gezonkene weet: ik ben uitgestooteu uit de maatschappij, waar vrijheid en eere heerscht en moet mij nu schikken in die maatschappij waar alle eer en vrijheid gebannen is en schaamtelooze dwingelandij en slavernij heerscht, dit is natuurlijk; maar onnatuurlijk is het zulke toestanden in ons midden voort te laten bestaan. Dat er onder deze personen zijn die ook dan wanneer haar de vrijheid werd aangeboden, zich liever met het oor aan den deurpost lieten nagelen dan het huis der schande en zoude te verlaten, is te verwachten; maar dat er zulk een handel in menschen bestaat, dat is onverantwoordelijk. Doch verder. Zagen wij hoe de strik voor de ongelukkige werd bereid, zien wij ook hoe daarvan gebruik wordt gemaakt. In den beginne is alles vreugde, dan volgt verdooving en afmatting van geest en ligchaam en ten laatste ontwaakt de zucht naar vrijheid. In het eerst gelijk een mosterdzaad wordt deze ten slotte, wij zouden haast zeggen, idee fixe. De Magdalena wil vertrekken, maar van den eersten dag af, dat zij zich in huis bevond

Sluiten