Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

niet elk woord, elk gebed, elke verzuchting van die veege lippen beluisteren? Zeker, en ik mag er bijvoegen: zij werd in hare verwachting niet geheel teleurgesteld.

In hare heldere oogenblikken richtte de kranke meermalen de oogen ten hemel, terwijl zij met den vinger het punt aanwees, waarop haar blik was gevestigd. En dan klonk het opgetogen: »Daar! Daar!!"

Dan snelde de moeder toe en vroeg: »Wat ziet ge, lieveling?" Maar het antwoord, dat gegeven werd, hoe veelbeteekenend ook, en hoezeer ook een krachtig bewijs voor hetgeen waaromtrent zij meer zekerheid wenschte, — het stelde hare hoog gespannene verwachting toch eenigermate teleur.

»Wat ik zie?" — zoo fluisterde de kranke, — »dat moest, gij weten!"

»Dat moest gij weten!"

'tWas alsof de dochter zich verwonderde, dat de moeder zulk eene vraag kon doen.

En de moeder wist dan ook wel wat haar kind zag en genoot ; zij kon het zich voor het minst eenigermate voorstellen. want immers ook aan haar had de Heere meermalen Zijne heerlijkheid getoond. Maar, o, hoe gaarne zou zij het van die bijna stervende vernomen hebben! Hoe vurig zou zij hebben begeerd te hooren wat het was, dat hare dochter zoo blijmoedig den dood tegemoet deed treden!

Helaas! zij vernam het niet, maar zij kon er geen oogenblik aan twijfelen of het waren onuitsprekelijke dingen; het was eene heerlijkheid, die aan het voor indrukken zoo vatbaar meisje ongetwijfeld reeds in gezonde dagen was geopenbaard, als zij in het schemeruur zich afzonderde en in diep gepeins verzonken naar den met sterren bezaaiden hemel het oog hield gericht, waar in vlammend schrift almacht, wijsheid en liefde te lezen stond.

Hoe meer haar einde naderde, hoe helderder haar bewustzijn werd. Oppervlakkig zou men dit niet gezegd hebben, want de woorden, die zij meermalen hooren deed: »Om drie uur ga ik naar huis!" — die woorden waren minstens raadselachtig. Toch bleek het weldra, dat zij zeer goed wist wat zij zeide. Met dat

Sluiten