Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

nog niet gekomen was. En waarom zou die ure dan nu juist gekomen zijn? Waarom zou zij dan nu niet opgericht worden ?

Nogeens: alles wordt gewoonte, en juist, omdat zij reeds herhaaldelijk ernstig ongesteld was geweest, daarom meenden wij te mogen hopen, dat zij ook nu nog wel weêr herstellen zou.

Helaas! die hoop zou spoedig blijken ijdel te zijn. Spoedig was het aan alles te bespeuren, dat nu ten minste voor dit leven eene scheiding aanstaande was.

Helaas! — Ja, dat zeiden wij, want hoe zwak en hulpbehoevend zij ook somtijds was; hoe zij ook vaak als ineenkromp van pijn, — wij zouden haar nog zoo gaarne bij ons gehouden hebben. Wij verheugden ons over iedere hoewel nauw merkbare verandering ten goede; wij leefden weêr op bij elk flauw straaltje van hoop, dat de geneesheer meende te kunnen geven.

Helaas! — Dat zeide de kranke echter niet. Integendeel, haar gelaat verhelderde, toen de arts zeide, dat het wellicht binnen een' dag afgeloopen zou zijn. Maar toen hij er bijvoegde, dat het even goed nog eene maand duren kon, — toen klonk haar zulks allesbehalve als eene blij mare in de ooren.

Nog eene maand! — En zij verlangde zoo vurig om ontbonden te worden en met Christus te zijn. Zij haakte zoo naar het oogenblik, dat de moegekropen rups op het dorrend blad zou worden nedergelegd, om straks in vlindervlucht weêr op te stijgen.

ïHoe dichter ik nader Aan 'thuis van mijn' Vader, — Hoe sterker ik hijg."

Zoo, ja, zóó was het in waarheid met haar. En zou zij dan nu nog eene maand moeten hijgen, en uitzien, en wachten? Zou de Heere dan nog zóó lang vertoeven?

Nog eene maand? — »Maar dat gelooft ge toch niet?" — zoo vroeg zij aan hare schoondochter, die haar in hare laatste levensdagen liefderijk verpleegde. En op die vraag kon niemand onzer een stellig antwoord geven. Trouwens, dat was ook niet noodig, want de Heere was reeds op weg om haar thuis te

Sluiten