Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

des Heeren als wanneer het Koninkrijk des verheerlijkten Messias zal geopenbaard worden; —nu , ja zulk een verlangen stellen wijgewisselijkdatin deziele van degeloovigen na den dood kan plaats hebben, zonder dat dit in 't minst hare zaligheid zal verstóoren. Zij verlangen bij gevolg ook naar de opstanding hunner ligchamen niet als of ze in hunne zielen niet zalig waren , maar als uitziende naar de volmaking derzelve zaligheid, en dit zal eerst bij de weerkomst hunnes Verlossers , en hunne opstanding plaats hebben als wanneer zij niet slechts naar de ziel maar ook naar het ligchaam zullen vrij en zalig zijn — maar er is meer in den text; hoezeer het volkomen waar is, dat men zinnebeeldige gezichten als deze, vooral niet letterlijk moet verklaren , is het echter zeker dat die zinnebeeldige voorstellingen geen denkbeeld zouden mogen bevatten in strijd met 't geen werkelijk plaats heeft. Indien dan nu de toestand der ziele in den tusschenstaat in bewusteloosheid en werkeloosheid zoude bestaan , dan gewis zou eene zinnebeeldige voorstelling of gezicht aan Johannes gegeven zijn , die het tegendeel daarvan, een zich zelfbewuste Meiswerkzaamheid , een vurig smeekgebed zou bevatten. Zoodat deze plaats veeleer tegen dan voor de stelling, die wij bestrijden, bewijst. Maar men vraagt al verder, hoe zou Patjlus ooit de genezingvanEpAPHRODiTus, met de uitdrukking God heeft zich ontfermd over hem hebben kunnen te kennen geven , indien de geloovige kranke, stervende, dadelijk zalig zou zijn geworden ? Ook hier ziet men het onderscheid voorbij tusschen twee beschouwingswijze van den dood, die echter zeer wel te zanten gaan ; het sterven zou gewis voor den geloovigen Epaphroditus even als voor Paulus , gewin geweest zijn, daar zijne ziele dan dadelijk zalig zou zijn geweest en te gelijker tijd zou zijn afsterven als een verlies namentlijk van het leven, eene droevige gebeurtenis zijn. Die beide denkbeelden sluiten

Sluiten