Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

der negers te ondersteunen, en wel omdat hij door eigene aanschouwing van de krachtige verandering, door de prediking des Evangelies bij de slaven tot stand gekomen, overtuigd was geworden.

Aan het einde der vorige eeuw bedroeg de negergemeente te Paramaribo reeds meer dan 300 leden. De Broeders, ten einde de vermeerderde kosten der zending te dekken, rigtten bij hun kleedermakerswinkel nog eene bakkerij en horologiemakerij op, waar gehuurde negers als knechten arbeidden. In 1818 werd het noodig, daar de gemeente aanzienlijk vermeerderd was, eene ruimere kerk te bouwen. Van hare inwijding getuigt een zendeling: "Het was een hartverheffend gevoel, onze broeders en zusters uit de negers, allen rein in het wit gekleed, bij de sekse afgezonderd, te aanschouwen. Verder was het overige der kerk tot op de derde gaanderij opgevuld met aanzienlijken en geringen, blanken, kleurlingen en zwarten, Christenen, Joden en Heidenen, die allen stil en eerbiedig nederzaten, terwijl tot lof en aanbidding van den eenigen waren God gesproken, gebeden en gezongen werd."

Naarmate de toegang tot de plantages toenam, vermeerderden ook de onkosten en moeijelijkheden. Van wege den verren afstand van sommige plantages van Paramaribo, viel het den Broeders moeijelijk hen te bezoeken, waarom zij vurig wenschten, meerdere zendingstations in de kolonie te kunnen oprigten, van waar de toegang tot de negers der omliggende plantages gemakkelijker was. Eene andere zwarigheid was deze: Daar in Suriname meestal het reizen te water moet geschieden en de zendelingen, die te Paramaribo van hun handwerk leefden, geene middelen bezaten, om zich roeibooten en negers voor hunne maandelijksche bezoeken op de plantages aan te schaffen, moesten de directeurs hen laten afhalen, of van de eene naar de andere plantage vervoeren. In die twee bezwaren werd voorzien door eene maatschappij, die opgerigt werd onder den naam van: Maatschappij ter bevordering van het godsdienstig onderwijs onder de inlandsche bevolking der kolonie Suriname. Zij stelde zich ten doel, "om de naar ligchaam en geest arme negerbevolking tot Chkistus als onzen Verlosser te brengen." De Broeders

Sluiten