Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

baringen verzwakte vrouwen, wie dientengevolge, bij eene toekomstige bevalling, een langdurig ziekbed wacht, zoo zij al niet door den dood worden weggerukt*).

Mensinga schildert ons dezen af in de belijdenis van eene beschaafde vrouw, die deze hem vrijwillig en uit dankbaarheid deed. Zij zeide ongeveer: «Toen ik in het vierde kinderbed door overspanning van de zorgen voor mijn gezin, dat slechts van zeer matige inkomsten moet leven, aan uitputting ten gronde meende te moeten gaan en mijne kinderen spoedig aan vreemde leiding te moeten zien toevertrouwd, toen rijpte bij mij het rampzalig besluit, mijn man nimmermeer te naderen, noch hem mij meer te laten nabijkomen. Met de gloeiendste kleuren, welke alleen door de moederliefde vermogen te worden ingegeven, en in de meest hartverscheurende taal schilderde ik mijn' man ons onfeilbaar dreigend ongeluk en trachtte hem daardoor tot eigen overtuiging te brengen. — Haar mijn innerlijke vrede was gevloden. Soms werd ik, gedrukt door zijn droevig, stil, terughoudend voorkomen, wankelend in mijn besluit; doch een blik van de heldere, glinsterende oogen mijner kinderen, die in gedachte mg toeriepen: «moeder, verlaat ons niet!", was genoeg mij weder te sterken om mijn voornemen getrouw te blijven. Onze slaapkamer, die ik vroeger zoo gemakkeigk en blijmoedig binnentrad, geleek mg een kerker, de afschuwelijkste plaats van ons huls. En toch was zij weder de plaats, waar onze engel vertoefde. 0, — ik heb mij aan mijn' man dikwerf zwaar bezondigd, als ik, met een bloedend hart, het gaarne zou hebben gezien, dat hjj — 's avonds stil sluipend naar zijn club gegaan — beschonken thuis zou komen, opdat mij weder een dag van strp bespaard mocht blijven. — Hoe dikwerf ben ik dan in stilte, aan het bedje mijner kinderen, op de knieën neergevallen om, onder heete tranen, God te smeeken, dat mijn man mij getrouw mocht blijven! —Drie verschrikkelijke jaren heb ik zoo doorgebracht. Mijne krachten verlamden, mijn hart werd verscheurd. Ik zag mijn ondergang voor oogen, want mijn geest werd bijna verduisterd. Eindelijk verloor ik dan alle bezinning, mijne krachten begaven mij. — Ik was

besloten mg aan mijn man over te geven — om te sterven! de

dood scheen mg eene verlossing toe.

*) Prof. Dr. J. Schoondermark Jr., Onze «Ziekelijke" Vrouwen, Met 4 Afbeeldingen. Prijs ƒ1.25. Uitg. W. B. Moransard. Amsterdam.

Sluiten