Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

in het huis zijns vaders lustig om den lichtenden kerstboom rondsprong. Het was eene vrolijke schaar van broeders en zusters geweest die met hem aan den rijk gedekten kerstdisch in het ouderlijk huis gezeten hadden. Waar waren zij allen gebleven? Zij sliepen allen reeds, de een hier, de ander daar, onder den stillen heuvel of op het kerkhof. Hij was de laatste die van hen nog overgebleven was. — Kerstfeest! o het was een heerlijke tijd geweest , toen hij zelf in zijn huis den kerstboom aansteken en den kerstdisch gereed maken kon! Destijds leefde nog zijne lieve, trouwe vrouw, met welke hij vijf-en-dertig jaren lang in vreugde en leed vurig verbonden was geweest. Destijds leefden nog zijne beide kinderen, zijn vrolijke Theodorus en zijne lieftallige Marie. Waar waren zij gebleven? Zij lagen naast elkander op het kerkhof te Hamburg. Hij was de laatste die eenzaam en verlaten in het groote, ruime huis overgebleven was. Naast hunne graven was nog eene plaats vrij en leeg gelaten. Die plaats was voor hem bestemd. En hoe lang zou het nog duren, dat men ook hem zou uitdragen en hem naast* zijne geliefden ter ruste neder leggen? — Kerstfeest! o hoe vele harten klopten van vreugde bij het naderen van dit feest. En hij wist er niets van. Met al zijn geld kon hij, ijich niet ook maar een wfejrogje van deze kerstfeestvïeugde koopen. Hij had immers geen enkel menschenhart, dat hij nog eene blijdschap bereiden, in wiens blijde oogen hij zich op dit feest spiegelen en in wiens vreugde hij zich verlustigen kon! — Kerstfeest! o, het zou voor hem het best zijn, als dit het laatste, het allerlaatste Kerstfeest ware, dat hij op aarde beleefde. Hoe zacht, hoe rustig wilde hij dan onder den groenen heuvel slapen, naast zijne kinderen en zijne lieve vrouw! Dan was er aan allen kommer en ellende ?en einde. En ddar boven in den hemel, daar moesten geheel andere en veel schoonere feesten zijn.

Zoo zat de oude man in zijn leuningstoel te denken. Zijn mond beefde en vertrok vaü grimmigheid en weemoed. Er rolde hem

Sluiten