Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Zóó mogen wij dan elkander, na den voleindigden rusttijd, in Gods vreedzaam en vriendelijk heiligdom weder begroeten; maar welke gewaarwordingen en herinneringen gaan met dit wederzien gepaard! Welke tijden liggen er achter ons! Het is, alsof wij niet een zeker aantal van weken maar tal van maanden en jaren hebben doorgeleefd. De voortbruisende stroom des tijds heeft op de golving van zijnen vloed gebeurtenissen gedragen, belangrijk genoeg om niet slechts eene enkele bladzijde, maar een geheel boekdeel in de geschiedenis der wereld te beslaan. De ijzingwekkendste tooneelen zijn aan onze oogen voorbij gezweefd, waarbij ons hart van .bange vrees of ontroering klopte, sidderend opsprong, of ineenkromp van weedom en smart. Aardsche grootheid, die met de hand naar de starren reikte, hebben wij als in één oogwenk in het stof geworpen en vernederd gezien; en nog in de laatst vervlogene dagen, in dè insluiting van Frankrijks hoofdstad, in de bezetting en inneming van Rome, de aloude en machtige wereldstad, den snellen wisselkeer der ondermaansche dingen met ontzetting aanschouwd. En nog, nog staan wij aan het einde niet. Nog leven wij in gespannen en angstige verwachting der dingen die komen zullen. Nog gevoelen wij ons als beklemd door de omarming van een benauwenden droom, die zwaar op onze borst blijft drukken, en waarvan wij vruchteloos ons pogen los te wringen en te ontslaan. En toch ademen wij, als wij met onze herinnering ettelijke weken in het verledene teruggaan, aireede als in vrijer en ruimer lucht. Het schrikbeeld, dat bij den eersten oorlogskreet ons van nabij voor de oogen spookte, van maar al te spoe-

Sluiten