Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dig in dezen moorddadigen krijg te worden meegesleept, of eerlang onze eigene grenzen overschreden en met een vijandelijken inval bedreigd te zien, is, bij de kloeke houding welke ons Vaderland heeft aangenomen en de verwijdering van het krijgstooneel, steeds meer naar den achtergrond teruggedrongen van een nog wel onbekend en donker, maar toch veel minder dreigend verschiet. En de vraag der bekommering, welke toen als van'zelfs zich op onze lippen drong, of hier, waar de hoofdzetel onzer krijgsmacht gevestigd werd, op den gezetten tijd aan de opening en geregelde voortzetting der Academische lessen zou kunnen gedacht worden, heeft aireede eene vreedzame oplossing en de meest gewenschte beantwoording gevonden.

Neen! niet uit de liefdearmen hunner ouderen gescheurd, niet, gelijk velen hunner broederen in den vreemde, zijn zoo vele ons dierbare jongelingen ten strijde getogen, en den- dood in de armen gevoerd. Niet met de hand aan het wapen staan zij langs onze grenzen geschaard, maar herwaarts zijn zij teruggekeerd, om aan de beoefening dier wetenschap, welke hen tot hel doel huns levens geleiden moet, onverdeeld en (God geve het!) ongestoord hunne edelste gaven en krachten te wijden, om onderling den schoonsten wedstrijd aan te gaan of te vernieuwen, waarbij niet de bloedige krijgslaurier, maar de opgehangen palmtak, het teeken des vredes, als teeken der overwinning hen wenkt.

Zóó innig en dankbaar als wij ons nogtans hierover verheugen, zóó machtig en overweldigend blijft toch de indruk der ontzettende gebeurtenissen, die zich dagelijks vernieuwen, op ons gemoed. Zóó moeielijk

Sluiten