Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

werkt worden, maar als er niets overgenomen wordt, is er ook niets te doorleven en te verwerken. Juist ook op godsdienstig gebied zijn wij heel wat minder oorspronkelijk, halen wij bij lange na niet zoveel uit onszelf, uit de rijke diepten van eigen geest, als wij wel eens menen. Zo zal verlangen naar geestelijk leven de gemeenschap, het verlangen naar godsdienstig leven dé kerk doen zoeken. Daarbij omvat de gemeenschap niet alleen tijdgenoten, maar ook de verschillende, opeenvolgende geslachten. Wij putten ook uit de schatten van het verleden, daaruit zelfs in de eerste plaats. Zonder traditie, d.i. overlevering van geestelijk bezit geen geestelijk leven.

Andererzij ds zal juist het bezit van geestelijk leven naar de gemeenschap drijven. Gelijkgezindheid brengt de mensen tot elkaar. Zij willen met anderen ervaringen en inzichten uit die ervaringen gewonnen uitwisselen. Niet slechts om daarin bevestigd te worden, maar ook omdat men mee wil delen aan anderen, tijdgenoten en wie na ons komen. Ook daarin id vreugde en kan het nog zaliger zijn te geven dan te ontvangen. De mens wil van zijn rijkdom uitdelen aan anderen; daaruit ook blijkt, dat hij op de gemeenschap is aangelegd. Bovenstaande geeft motieven van kerkvorming van algemene, psychologische aard. Er zijn echter ook specifiek religieuze drijfveren te noemen. Het ligt in de aard van de godsdienst en in het bizonder Van het Christendom zelf, dat het tot gemeenschaps-, tot kerkvorming drijft. Er is in het evangelie zelfs drieërlei grond aan te wijzen, waarop het tot kerkvorming moet komen. In de eerste plaats is het geloof, hoe persoonlijk ook, van alle christenen, van welke aard ook, betrokken op een en dezelfde zaak: het Evangelie van Jezus Christus, of op een en dezelfde persoon: Jezus Christus met zijn Evangelie. Aan welke van beide uitdrukkingen men de voorkeur geeft, of men de nadruk legt op het verstaan

Sluiten