Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

volgt echter niet, dat alle menschen zalig worden. De verzoening komt slechts ten goede aan hen, die gelooven. Ze komt ons slechts ten goede door een persoonlijk gebeuren tusschen den Goddelijken persoon en onzen persoon.

Evenmin als Brunner de oboedientia passiva juist opvat, evenmin de oboedientia activa.

Hij geeft er dezen zin aan, dat historisch-psychologisch het leven van Jezus hoogste activiteit is n.1. een strijden, het strijden van een heros voor het Koninkrijk Gods. Zoo heeft het critisch onderzoek ons het beeld van Jezus weer laten zien. Doch deze activiteit is slechts de verschijningsvorm, het incognito. Haar zin is de zelfvernedering Gods, dus: het lijden. Niet het lijden van den mensch Jezus, dat is slechts een moment; maar het lijden, het offer, dat in de Christusexistentie als zoodanig bestaat. Immers het lijden van Christus begint met Zijn komen, begint op de grens van tijd en eeuwigheid ; de vleeschwording is lijden. Het lijden is „die Hinunterbewegung in die Niedrigkeit der menschlichen Existenz, die im Kreuz gipfelt." 1) Op deze zelfvernedering Gods, op de oboedientia passiva komt het voor 't geloof aan. Ze wordt ook slechts door 't geloof gezien. En dit lijden wordt voor het geloof ook in het strijdend leven van Jezus zichtbaar. Er is alzoo bij Christus alleen van een oboedientia passiva sprake, niet van een oboedientia activa, van een vervullen der wet Gods voor ons. En in de oboedientia passiva is het God zelf, die lijdt.

IV.

De verzoening is echter niet alleen objectief, maar ook subjectief.

Dat subjectieve is de rechtvaardigmaking. De rechtvaardigmaking beteekent, dat God tot ons zegt: er ligt niets meer tusschen mij en u ; dat God den mensch aanspreekt als

Mittler, bl. 462.

Sluiten