is toegevoegd aan je favorieten.

De grondgedachte van Emil Brunner

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Dat blijkt ook wel in zijn opvatting van de verzoening. Het vleeschgeworden Woord is zelf de verzoening. De verzoening bestaat hierin, dat God de persoon wordt van den mensch Jezus en zoo zich met de menschheid vereenigt, vereenigt tot in de diepste diepte van de menschelijke existentie toe. Nu is dit komen Gods zeker een daad, maar een daad, waarvan de beteekenis een spreken is. God verzoent zich met de menschheid, maar deze verzoeningsdaad is niets anders dan een zeggen, dat Hij ondanks onze schuld ons liefheeft, dat de schuld voor Hem niet meer bestaat. De objectieve verzoening bestaat in een woord. Ook de beteekenis van het lijden is een spreken ; het lijden is de voleindiging van het woord der verzoening. Brunner gebruikt dan ook gaarne de uitdrukking : „das Wort vom Kreuz".

Nu is dit woord, dat God spreekt, een persoonlijk W^oord. Dat wil niet enkel zeggen, dat het ons ontmoet in een menschelijke persoonlijkheid, maar ook en vooral, dat het zelf persoon is, dat het is de Goddelijke persoon in de menschelijke persoonlijkheid. Doordat het in een menschelijke persoonlijkheid en in een menschelijk historisch leven is ingegaan, is het als openbaring volkomen. Maar die menschelijke persoonlijkheid is ook zijn volkomen verberging. Zij is geen openbaring ; al is het menschelijk historisch leven van Christus ook van „Hinweise" naar de openbaring vol, de geschiedenis van Jezus van Nazareth is toch niet meer dan een gebeuren, zij het een gebeuren van groote beteekenis, binnen de menschelijke zone. 't Geheimenis van Christus' persoon is de openbaring Gods. De openbaring is tevens geheimenis, het spreken tevens een zwijgen.

Zal deze openbaring werkelijk „Anrede Gottes" worden, dan moeten er nog twee dingen bijkomen. Allereerst: deze openbaring heeft „Deutung" van noode en zij wordt geduid, ze wordt verklaard in de H. Schrift. Maar die Schrift is volgens Brunner op zichzelf niet meer dan een menschelijk