is toegevoegd aan uw favorieten.

Het christen-socialisme

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

met de beweging in aanraking kwamen, zich stootten aan haar ruw en anti-christelijk uiterlijk en er zich niet mee wilden inlaten, en dat de predikanten, ook menschen en daarom wel eens wat weinig denkend aan de plicht om zich niet te vergrijpen „aan den schijn, noch aan den klank der ijdle namen", zich bijna eenparig tegen het socialisme verklaarden en rechtzinnigen en vrijzinnigen al te gader, hun stem verhieven tegen deze beweging, waarvan ze de diepere beteekenis zoo weinig begrepen, dat ze verklaarden dat zij moest „uitzieken". Van vele kansels heeft het toen gedaverd van vervloekingen tegen dezen „Geest uit den afgrond". Slechts enkelen zagen verder dan den onsympathieken schijn en erkenden het diepere wezen dezer dingen. Zoo J. van löenen Martinet, toen predikant te Santpoort, die zich wel niet met al hun strevingen homogeen verklaarde, maar toch met kracht durfde opkomen voor enkele hunner in de ooren van „weldenkende" landgenooten als hoogst gevaarlijk en revolutionair klinkende eischen, en zijn stem op het Meifeest liet hooren voor den achturendag, en landnationalisatie verdedigde. Zoo Ds. W. Bax van Zaandam, die toen reeds de oeconomische eischen der sociaal-democraten verdedigde en op tal van vergaderingen een dankbaar gehoor had. Maar dezen bleven met nog enkelen uitzonderingen die den regel bevestigden.

Gelijk bekend is, geraakte de sociaal-democratische bond in de wateren van het anarchisme verzeild. Het gevolg was, dat enkelen zich afscheidden en in 1894 de Sociaal Democratische Arbeiders-Partij oprichtten, die al spoedig een geweldige energie ontwikkelde en tot eigen en der vijanden verbazing zeer sterk groeide.

Omstreeks dat jaar waren er in Leiden eenige moderne Theologische studenten, die zeer sterk gevoelden dat het Christendom ook eischen van sociale gerechtigheid stelt. Zij zagen, dat in onze wereld die eischen niet