is toegevoegd aan uw favorieten.

Hedendaagsche moraal

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zich, de echte, de ware mensch te zijn. Toen en later is deze moraal der romantiek door de ware en door de ingebeelde genieën niet groote vreugde omhelsd en met nog grooter vreugde in het leven toegepast. Zoover ging in den jongsten tijd deze emancipatie van alle regel en wet, dat zelfs in de taal, in de wijze van uitdrukking, in den versvorm al het oude verwijderd en voor nieuw, zoogenaamd oorspronkelijke zegwijzen verwisseld moest worden. Iets te zeggen, zooals het vroeger door anderen gezegd was, gold als bewijs van slaafschen zin. Hoe vreemder, des te mooier, werd de leus. In geheimzinnige, symbolische, onbegrijpelijke vormen moest de eigen visie der schoonheid worden weergegeven. Dat het lage volk ze niet begreep, stelde hunne geniale oorspronkelijkheid en aesthetische schoonheid nog helderder in het licht. Nadat eerst het genie was verdwaasd, werd daarna liet dwaze als geniaal verheerlijkt.

Dat nu is geen kunst en geen schoonheid meer, en heeft er ook niets mede uit te staan. Het is integendeel de vrucht eener ijdele philosophie, de uitspraak van een aristocratisch egoisme, dat in de twintigste eeuw der Christelijke jaartelling de wijsheid herhaalt van de sophisten in Socrates' dagen, die den mensch maatstaf aller dingen noemden. Er is geen hoogere waarde aan te hechten dan aan de zelfzuchtige moraal van Max Stirner, die in 1845 in zijn werk: Der Einzige und sein Eigenthum uit de leer van Kant en Fichte de consequentie trok en onomwonden de stelling verkondigde: niets gaat boven mijzelven, alles is dienstbaar aan mij, den hoogsten souverein! Maar daarmede velt dit aristocratisch subjectivisme dan ook zijn eigen oordeel. Want men kan wel zeggen : ik sta boven alles en alles is er 0111 mij. Maar desniettemin blijft er veel vast staan, vóór en boven en onafhankelijk van mijn