is toegevoegd aan uw favorieten.

Onze kranken

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

van vreemdelingen, pelgrims, kranken en armen, en zelfs voor krankzinnigen. De oudste van zulke huizen voor gasten en vreemdelingen zijn gesticht in Klein-Azië, waar zij van de 3e eeuw dagteekenen en spoedig vermeerderden. Ofschoon de zorg voor vreemdelingen en kranken allereerst geschiedde overeenkomstig de oude kloosterregels, toch werden de eerste ziekenhuizen niet bediend door monniken en nonnen, maar door leekebroeders en -zusters. De oorzaak daarvoor ligt voor de hand. Het oude kloosterleven was te strikt bespiegelend om vereenigbaar te zijn met een arbeid, die de roeping had zich in zulk een practicale aanraking met de buitenwereld te stellen, totdat echter onder de geestelijken bepaalde orden werden in het leven geroepen, wier speciale plicht bestond in de verzorging der kranken. Kloosters werden daartoe in menigte opgericht. Vooral in den tijd van Karei den Groote geschiedde zulks. Het vermaarde klooster St. Bernard in Zwitserland, dat nu nog bestaat, heeft daaraan zijn ontstaan te danken, en verrees in 980. Deze kloosters waren vaak echte ziekenhuizen. Daaruit, uit die kloosters, ziju verschillende groote orden van middeneeuwsche ziekenverpleging ontstaan, waarvan wij alleen noemen de Johanniterorde, van de hospitaalbroeders van onze Lieve Vrouwe. Daarnaast nu stond de minder in het oog vallende, maar niet minder zegenrijke arbeid, verricht door de Franciskanen, Augustinianen, of hospitaalzusters van St. Caterine en van St. Elizabeth, orden van monniken en nonnen, die speciaal aan ziekenverpleging waren toegewijd. Ten tijde van groote plagen, toen allen vloden, waren zij het, die getrouw op hun post bleven, stierven tusschen de lijders die zij verzorgden, en getrouw aan hare roeping een voorbeeld gaven aan alle toekomstige geslachten, van de wijze, waarop de ziekenverpleging moet worden uitgeoefend. Wij kunnen niet bij alle stichtingen achtereenvolgens in het bijzonder stilstaan. Maar wijzen u op de Lazareths of Lazarushuizen, tengevolge van de invoering der melaatschheid, door de kruistochten noodig geworden, die, als straks die krankheid uitstierf, in algemeene hospitalen werden veranderd, maar niettemin hun oorspronkelijken naam behielden, gelijk dan ook tot op heden, de militaire hospitalen in Duitschland, huizen voor melaatschen worden genoemd. Voorts op de stichting, door paus Innocentius III in het leven geroepen,