is toegevoegd aan uw favorieten.

Een wereldtaal

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

nauwkeurigheid weer. Maar is dit nu een afdoend „bewijs", gelijk gezegd wordt? couturat kent goed Duits, en pfaundler nog beter; de een zowel als de ander was een „homme averti". Zou 't werk ook zo zijn uitgevallen als gomperz zijn boek in 't Ido had geschreven, couturat geen Duits had gekend en Pfaundler die overzetting in handen gekregen had? Naarmate de drie personen linguisties verder van elkaar hadden gestaan, zou de vertaling onbegrijpeliker zijn geworden.

De heer seidel heeft lang niet alles opgenoemd wat aan een internationale hulptaal in de weg staat. Hij geeft niet aan hoe men voor 't mondeling gebruik zekere onmisbare eenheid van uitspraak wil handhaven; hij wijst er maar met een enkel woord op dat een als internationaal bedoelde taal die gevormd is uit aan de meeste Europeanen bekende grondwoorden uit den aard der zaak een partikulier, en wel een Romaans karakter draagt. Die „algemene" woorden zijn immers voor drie kwart aan 't Latijn, meest door bemiddeling van 't Frans ontleend. Ook zijn ze maar in schijn „algemeen" bekend. Wat helpt het een Rus als individu, dat de gezamelike Russen 52 °/o van de woorden kennen waaruit 't Ido is opgebouwd ?

Doch deze biezonderheden en vele andere kunnen onbesproken blijven, daar Seidel de voornaamste moeilikheden die 't plan belemmeren, volgens mij onuitvoerbaar maken, duidelik in 't licht heeft gesteld. Men vraagt zich zelfs af hoe iemand die 't gebruik van de internationale hulptaal aan zoveel voorwaarden gebonden acht en tot binnen zo enge grenzen mogelik, een voorstander kan zijn. Hij is het omdat men bij het tot stand komen van de taal die hij begeert „künftig Sprachen wie Russisch, Polnisch, Italienisch, Spanisch, Portugiesisch, Ungarisch, Schwedisch usw." niet meer behoeft te leren. Ik schrap uit dit lijstje onvoorwaardelik het Hongaars, en ook het Fins, als dat onder het enz. begrepen is, daar de bouw van deze beide talen al te zeer van die der andere Europese talen afwijkt. Gesteld eens dat Seidel ten opzichte van de andere talen gelijk heeft, dat men b.v. door middel van het Ido met Slaven en Skandinaviërs over zeer eenvoudige onderwerpen kan korresponderen, is dan de gewenste toestand beter dan de tegenwoordige, nu men zich van Frans en Duits of Engels kan bedienen? Vat men de studie van de hulptaal zo op als Seidel dat wil, dan is !t aanleren van het